Ανγκουλέμ! Ανγκουλέμ! (Και οι μανάδες μας να κλαιν...)

Ε ναι πήγαμε και φέτος Ανγκουλέμ. Όπως πριν από τεσσερα χρόνια, ακριβώς τότε που εγκαινιάσαμε το Καινουριο μας Μπλογκ. Μπορειτε να κοιταξετε τα πρωτα ποστ όσοι θελετε να θυμηθείτε: 1 και 2 και 3

Φέτος είπαμε να πάμε μόνο εαν βρίσκαμε δωμάτιο στο κέντρο της πόλης. Όχι ότι ήταν δυσάρεστο ή ενοχλητικό την προηγούμενη φορα που μεναμε σε ενα χωριό δίπλα, αλλά όσο να πεις είναι πολυ διαφορετικά όταν έχεις ένα χώρο να ακουμπάς τα ψώνια σου το μεσημέρι -πριν βγεις για να ξαναψωνίσεις δηλαδη-, να γυρίζεις με τα πόδια το βράδυ, ή να γυρίζεις εκτάκτως οποια στιγμή θελεις για -χμμ- τις μικρες (και μεγάλες) σωματικές σου αναγκες (πωστολενε).

Τον βρήκαμε λοιπόν αυτον τον χώρο, τον νοικιάσαμε, κλεισαμε τα εισιτήρια και ολα (είναι πιο εύκολο αμα το εχεις ξανακάνει) και κινήσαμε. Φέτος είχαμε και έναν ακόμη συνταξιδιώτη, που εδειξε να το φχαριστήθηκε αρκετα το ταξιδάκι του!

Α. Πριν κινήσουμε, ετοιμασαμε ένα σπέσιαλ φανζιν σε λίγα αντιτυπα μεταφρασμένο στα γαλλικά, γιατι την προηγούμενη φορά που θελαμε να δειξουμε κατι δεν ήταν τοσο ευκολο. Μας βγήκε λίγο η πίστη μιας και ολες γραφουμε τα γραμματα στο χέρι (Κάτω οι πισι γραμματοσειρες!) αλλά ειχε πολυ πλακα! Και ευχαριστούμε μαμά Χριστίνας και Σταυρούλας για τις τελικές διορθώσεις!

Το ταξίδι ήταν μεγάλο γιατί πήγαμε μεσω Αθηνών (ελεος, αλλα φτηνότερο). Φέτος δεν κατσμε καθόλου Παρίσι (εκτός από εναν ελεεινό καφέ στον σταθμό) ΟΧΙ ουτε για να πάμε στην Ντισνεϋλαντ (ποιος είχε τετοια ιδεα??) ούτε Μονμάρτη ουτε πουθενά. Συντροφιά στο ταξίδι: Σημειώσεις Μεταπτυχιακού Γαλλικής φιλολογίας, Μπάροουζ, Καλβίνο και Σα-ρα-μα-γκου. Για φαϊ: Κριθαράκι Ετζίαν και Σπιτική Κοτόπιτα.

Φτάσαμε το βράδι, βρηκαμε την Πολίν (Πωλίν?) στο σταθμό (η Πολίν ειναι φίλη της Σταυρούλας απο το Μπορντό (Μπορντώ?) και εμεινε το πρωτο βράδυ μαζί μας), βρηκαμε και τον Φιλίπ που είχε το δωμάτιο, μας εφόρτωσε στο αμάξι (τρελή άνεση, ήμαστε 4 κορίτσια πίσω -ευτυχώς η Πολίν είναι tiny) και μας πηγε στο περίφημο δωμάτιο, το οποίο αποδείχτηκε ελαφρώς μεγαλύτερο από το αμάξι του, αλλά είχε συμπαθητική τουαλέτα.

Αφήσαμε τα πράγματα και πηγαμε για κρασάκι σε ένα τυχαίο μπαρ. Εκεί ξάπλωνε ευτυχισμένη η ομορφότερη γάτα του κόσμου.

Μετά γυρίσαμε και κοιμηθήκαμε στο τεραστίων διαστάσεων δωμάτιο με τη διαστημική μόνωση. 

Μετα ξυπνήσαμε, η Σοφία εκανε καφεεεε, τον ήπιαμε (τον καφε) αφήσαμε το δωμάτιο και περάσαμε την Πύλη του Παραδείσου.

 

Και κάπου εδω ξεκινά το ντελίριο. Αγορών. Μπηκαμε (μπουκάραμε μάλλον) στο "εναλλακτικο" περίπτερο με τη μία, που φέτος έμοιαζε α-τε-λεί-ωτο -σε αντίθεση με τα πορτοφόλια μας. 

 

Ευτυχώς κανεις δεν ειχε παρει ΟΛΑ τα λεφτά μαζί του, αλλιώς τα γαλλικά ΑΤΜ θα αναστέναζαν από νωρίς (ο-λα-λα...). Κάποια περίπτερα δέχονταν και VISA προς μεγάλη μας αγαλλίαση, καθώς είναι γνωστό πως τα κόμικ που αγοράζεις με κάρτα VISA δεν έχουν θερμίδες.

 

Πώς? Η Πόλη? Ε, ναι πανω κάτω όπως τη θυμάστε. Ορίστε και μερικές φωτό -για ξεκάρφωμα περισσότερο... Η προτομή του Ερζέ νομίζουμε πως είναι καινούρια (τουλάχιστον δεν την ειχαμε προσέξει). Του χαϊδέψαμε λιγάκι τη μυτούλα, ναι.

 

Οι εκθέσεις ωραίες (ε δε θα τα πούμε και αναλυτικά, μπορειτε να δείτε λεπτομερειες στο κατατοπιστικότατο (μουχαχα) site της Ανγκουλεμ αμα καίγεστε τόοοοσο:Ρ) ειδαμε διάφορες, Νέα ταλέντα, Χονγκ-Κόνγκ, μια με αιγυτπικά πραματα, μια με φάνταζι πραματα (άθλια ήτανε αυτη), μια με αποικιοκράτες και άλλες πολλες.

 

Επίσης πολλοι (ΟΧΙ όλοι, η Σοφία ειναι σοβαρή κοπέλα λενε...) φάγαν φετος άπειρες ώρες περιμενοντας σε σάινινγκ (Αν είναι δυνατον! Φρίκη! Και το πόστ εδω είναι αντικειμένικο, σιωπή!). Αλλοι δημιουργοί ήσαν συμπαθητικοί και αλλοι όχι. Αλλα δε θα σας πούμε ποιοι να μην τους ρίξουμε τις πωλήσεις.

 

Ξαναπήγαμε στην περιοχή που είναι το ποτάμι και η σχολή-μουσείο (αναθεμα και αν καταλαβαμε πάλι τι ακριβώς είναι) αυτη τη φορά μερα και καθήσαμε περισσότερο και καλά καναμε.

 

 

 

 

Ανακαλύψαμε και τον πύργο της Ραπουνζέλ (μια μακρινή πρόγονη της Σταυρούλας ειναι αυτη...) και επειδη μας αρεσε πολυ, εσεις τωρα θα δειτε φωτογραφίες από κει:

 

 

Περάσαμε και από το μουσείο του χαρτιού, που ομως δεν ήταν και πολύ σπουδαίο, οπότε θα σας λυπηθούμε.

 

Γενικώς μας φάνηκε ότι ειχε αρκετα περισσοτερο κόσμο από ότι πριν 4 χρόνια, αλλά μπορει και να ήταν η ιδέα μας. Σίγουρα ήταν καλύτερα μοιρασμένος αυτη τη φορά. Οι περισσότεροι ήρθαν Σαββατοκύριακο βέβαια, αλλά υπήρχαν αρκετοί από την Πέμπτη.

 

Συνεχίζω μόνο με λεζάντες, μιας και νομίζω καταλαβατε πάνω-κάτω το κλίμα (πολλά ψώνια, αρκετό περπάτημα και αδικαιολόγητα πολύ φαϊ, ειδικα σε μορφή ΖΑΧΑΡΗΣ).

Εδω λοιπόν βλέπουμε από ποσο μικρά εκπαιδεύονται τα γαλλάκια στα κόμικ. (Αμα τα εκπαίδευαν και σε καμιά ξενη γλώσσα, καλα θα ήταν...)

Εδώ -αχ καλε- ο Κόρτο

 

Μια απίστευτη γιγαντιαία βαλίτσα-συσκευή για εκθέσεις, που είναι πτυσσόμενη, ανοίγει πολλά-πολλά συρταράκια και ραφάκια, εχει θέση για οθόνη, ακουστικά δενξερωγωτιαλλο και πρεπει να ειναι πανακριβη. Αλλα τόσο πρακτική που να θες μια για την κουζίνα.

Παιξαμε και επιτραπέζια. Εδώ ο λαβύρινθος που ειναι ωραίο, αλλα παιξαμε και μια αηδία με κατι ψάρια κι εμεις ημασταν εσκιμώοι.

 

Κάθε βράδυ σε μπαρ φετος. Στο συγκεκριμένο είχαμε πάει και πριν 4 χρόνια.

 

Εννοείται οτι σχεδιάσαμε...

...και οτι ήμασταν εκθαμβωτικές παρουσίες. (Οι Γαλλίδες δεν πιάνουν χαρτωσιά μπροστα μας λεμε!)

 

Ένα φουστάνι που θα παρει η Σοφία όταν θα χωράει μεσα (μετα θάνατον δλδ)

 

Το ταμπον.

 

Ένα σκεύος στο οποίο υπήρχε ζεστό κρασι και εμεις κάπως επρεπε να το πιούμε. Υπήρχαν πολλοι τρόποι -μιας και διαθεταμε καλαμάκι, κουτάλι και δυο στόμια- αλλα κανενας δεν μας ικανοποίησε αρεκτα, ενώ τον προφανή τροπο (να το σερβιρουμε (το ζεστο κρασι) σε ένα ΑΛΛΟ ποτήρι δια μεσω του μικρου στομίου) δεν είχαμε την δυνατότητα να τον δοκιμάσουμε ελλείψει ΑΛΛΟΥ ποτηριου...

 

Ε και αυτα!
Γεια σας τωρα, σε λιγες μερες θα σας δειξουμε και τις στοίβες μας! (με τα κόμικς ντεεε!)

Αγαπημένο μου μπλογκι... η Σοφία σου.

(το άλλο μπλογκ: --->The Very Closed Circle)

Καλή Χρονιά!

Θέλω να ευχηθώ καλή χρονιά σε όλους και να καλωσορίσω το 2011 αν και δεν ξηγιέται καλά μεχρι τώρα. Ας ελπίσουμε ότι είναι απλώς θέμα υπομονής και ότι οι καλικάντζαροι από αύριο θα μας αφήσουν ήσυχους. Και λιγη γκρίνια ακόμα: γκνιαρ γκνιαρ γκνιααααρ...
Αυτά από μένα, τη Σοφία.

Και οι τρεις μας τώρα (Χριστίνα - Σταυρούλα - Σοφία) σας ευχόμαστε καλή χρονιά και χρόνια πολλά και είθε το 2011 να ξηγηθεί καλά σε εσάς και τους αγαπημένους σας ε και ίσως σε καποιους που δεν ξερετε, δεν πειράζει.

Little Star's Great Journey

Γεια σας!
Τι κανετε? Εμείς καλα γενικά, προετοιμαζόμαστε για τις γιορτές και κρυώνουμε. Ναι έχει κρύο, το γραφείο μου τα πρωινά έχει 9 βαθμούς θερμοκρασία και δεν ξερω τι κανω λάθος, αλλα δεν μπορω να τους παω πανω από 18 όσο και αν παρακαλάω το κλιματιστικό μου. 18 βαθμοί? Δεν ειναι σοβαρα πραγματα αυτα! Κατω απο 21 κρωώωωωνω και όταν κρυώνω δουλεύω δύσκολα και οι γραμμες τρεμουν.

Αυτή τη βδομάδα βέβαια δε δουλεψα σχεδον καθολου. Γιατί? Γιατι εκανα προωρες ΔΙΑΚΟΠΕΣ, να γιατι. Τελειωσα με κατι που θα σας δείξω σε λίγο και ήμουν κουρασμένη γιατι είχα προθεσμίες (μπλιαχ!) και εβγαλε και το κρύο που λεγαμε πριν και αποφάσισα οτι αγαπώ το πάπλωμά μου πολυ. (Ακομα και τωρα που σας γράφω το σκεφτομαι λιγουλακι...)

Ναι. Τι τελειωσα. Που λετε, προκειται για κατι που δεν έχω ξανακάνει, αλλα που ελπίζω να ξανακάνω γιατι μαρεσε πολύ η διαδικασία (αν εξαιρέσουμε τις μισητές προθεσμίες). Θα έχετε ακούσει για μια εταιρία που την λενε "apple" ε? (χοχοχο). Ε, αυτη η εταιρία βγαζει κάτι iphone, ipad και κατι αλλες ακριβές συσκευές που μπορουν και κανουν διαφορα πραγματα. Και υπαρχει μια αγορα γυρω από αυτές τις συσκευές όπου ο καθενας (εφόσον το εγκρίνει η μαμα apple φυσικα) μπορει να ανεβάσει εφαρμογες (απλικέισονς!) και οποιος αλλος θελει μπορει να πληρώσει ενα μικρό ποσο και να τις αγοράσει τις εφαρμογές αυτες, οι οποιες μπορει να ειναι παιχνίδια, μουσικές, δενξερωγωτι, κλπ. Ειπαμε, τα i-κατι κανουν πολλά πραγματα.

Εγω ετοίμασα ενα παιδικό παραμύθι όπως μου ζητήσαν τα παιδιά από την playcompass--->λινκ! Δεν αγοράζει και πολύς κόσμος παραμύθια, βεβαια (συνήθως παιχνίδια ψωνίζουν νομίζω) όμως πάντα ήθελα να γραψω και να εικονογραφήσω παιδικό παραμύθι (από τότε που είχε έρθει μια συγγραφέας-ζωγράφος στο δημοτικό και μας έλεγε για τα βιβλία της και με είχε φανει τρομερή ιδέα τότε αυτο και ειχα σκεφτει πως ναι, θα το κανω κι εγω "οταν μεγαλώσω" αφου εχω 10 στα "τεχνικα" και αφου γραφω καλα "σκεφτομαικαιγραφω"...)

Επίσης δεν ειχα ασχοληθει ποτέ με κάτι 100% ψηφιακό (αν εξαιρέσουμε το μπλογκ αυτο, που όμως τα περισσότερα πραγματα που ανεβαίνουν εδω, τα τυπώνουμε κιολας...) Πολλά καινουρια πραγματα λοιπόν, με πηρε καπου 1μιση μήνα (με την ιστορια γραμμενη από τον Σεπτέμβρη όμως) και τελείωσα και τώρα αμα θελετε να δειτε ολόκληρη την ιστορία (που έχει και μικρα animation μεσα!) θα πρεπει να την αγοράσετε από εδω:

ΜΑΓΑΖΙ ΑΠΛΛΕ!

Ναι. Γιατι πραγμα μιλάει η ιστορία... Σωστα. Με λίγα λόγια πρόκειται για ένα μικρό αστεράκι που εχει αρχίσει να ψιλοβαριέται στο διαστημα και μετα από μια συναντηση με έναν ταξιδιάρη κομήτη αποφασίζει να ξεκιήσει για ενα μεγάαααλο ταξίδι. Με τα πολλά (που δεν ειναι και τόσα πολλα γιατι πρεπει να σας πω οτι την μικρυνα παααρα πολυ την ιστορία για να ταιριάζει με το είδος της εφαρμογης) φτάνει και στη γη -καπου τα χριστούγεννα. Κι εκει βρίσκει ενα αγόρι και γίνονται φίλοι. Και μετα γινεται και κατι ακομα αλλα δεν ξερω αν κανει να σας το πω γιατι μετα τελειώνει η ιστορία.

Και ακόμα δεν εχετε δει καν εικόνες!

Ιδου λοιπόν για οσους δεν εχουν i-πραγματα (που νομιζω ειστε οι περισσοτεροι^^) , λίγα μικρα και χαριτωμένα δειγματα: (το τελευταιο δεν υπάρχει ακόμα στην εφαρμογή αλλα θα μπει προσεχως)






UPDATE: Ξέχασα να σας πω χθές (ήταν αργά και κρύωνα γι' αυτο...) ότι το παραμύθι το αφηγείται μια κοπελιά από το Αμέρικα, αλλα οχι μια τυχαία κοπελιά. Προκειται για την Andrea Britton, μια πολυ καλή νεαρή μουσικό, πιανίστα και τραγουδίστρια που αυτον τον καιρό βρίσκεται στην Ελλάδα σε καποια προγράμματα εθελοντισμού. Μπορείτε να την απολαύσετε εδω--->λινκ! και αμα σας αρέσει να αγοράστε και το CD της... Επίσης αν όλα αυτα είχαν γίνει λίγο πιο νωρίς, θα μπορούσατε να την απολαύσετε και live σε ένα μπαρ στη Χαριλάου! :)

Τα ποδια

Συγνωμη, εχουμε πολυ καιρο να ανεβασουμε κατι. Εκανα αυτα τα δυο σχεδιακα τη προηγουμενη εβδομαδα.

Ζωγραφίζοντας τοίχους...

Γειά σας!

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν πολύ δημιουργικό και εκτονωτικό.

Είχαμε μια πρόσκληση από τα παιδιά της κατάληψης του 12ου δημοτικού (που εδώ και μερικά χρόνια δεν είναι πια σχολείο) να ζωγραφίσουμε έναν τοίχο τους. Στο χώρο προκειται να γίνει χαριστικό παζάρι (από τις 6-11, τώρα, μεθεύριο δλδ).

Το χαριστικό παζάρι για όσους δεν ξέρουν είναι αυτό που λεει και η φράση: οποιοσδήποτε πηγαίνει και αφήνει πραγματα που δε χρειαζεται σπίτι (ρουχα, παπουτσια, μικροέπιπλα, διακοσμητικά, κατασκευές κλπ κλπ) και παίρνει -εάν θέλει- ο,τιδήποτε του αρέσει από εκει. Φυσικά *κοινή λογική mode* για να δουλέψει αυτό το πράγμα -όπως και πολλά άλλα αυτοοργανωτικά πραγματα- πρεπει οι ενδιαφερόμενοι να μην λειτουργούν απληστα, να παιρνουν μόνο αυτα που πραγματικά τους αρέσουν και τους χρειάζονται και να αφήνουν πραγματα για τους αλλους.

Τέλος πάντων, το βασικότερο για μας ήταν ότι είχαμε έναν τοίχο ολοδικό μας να τον κάνουμε ότι θέλουμε! Ο χώρος βρισκόταν στο υπόγειο του κτιρίου και τον βλέπετε παρακάτω. Το κτίριο είναι από τα νεοκλασικά της Β. Γεωργίου (θα φροντίσω σύντομα να μαθω την ιστορία του) και τα παιδιά της κατάληψης έχουν ρίξει πολλή δουλειά στην συντήρησή του. Αυτόν τον καιρό ξεσκεπάζουν τις παλιές τοιχογραφίες του κτιρίου, οι οποίες βρίσκονται κατω από στρώματα πλαστικής μπογιάς. Η Σταυρούλα έχει και φωτογραφίες από τον υπόλοιπο χώρο, αλλα δε μου τις εδωσε ακομα -_-


Την Παρασκευή το βραδάκι, αφου ψωνίσαμε τα υλικά, συναντηθήκαμε εκεί και ετοιμάσαμε το χώρο για βάψιμο. Μετά ήπιαμε ένα-δυο κρασάκια στο αυτοσχέδιο καφε-μπαρ και συζητώντας καταλήξαμε στο θεμα: οι ρίζες (επειδη ο χώρος ειναι υπόγειος με ξύλινο ταβάνι), τα δέντρα (θέμα πολύ ανοιχτο σε συμβολισμούς και ελεύθερη απόδοση!), και τα ασπρα πλασματάκια που ξεφεύγουν από το κουτι-παράθυρο και τριγυρνάνε πετώντας στο χώρο του παζαριου.

Σάββατο πρωι (τρόπος του λέγειν, ή ωρα ήταν 12 και) πιάσαμε δουλειά η Σταυρούλα κι εγω και αργότερα (στις 4) μας βρήκε και η Χριστίνα. Δουλέψαμε ώς αργά και το ίδιο καναμε και την Κυριακή. Τα παιδιά εκει μας φρόντισαν αρκετα, μας εφτιαξαν πολλους καφέδες και μας τάισαν κιόλας την Κυριακή, ενα πολύ νόστιμο φαγητό με ρύζι και πληγουρι και λαχανικά και πατατες και κρεατάκι. Το φαγητό ετοιμάστηκε στην κουζίνα του παλιου κυλικείου του σχολειου.


Κυριακή μεσημεράκι ήρθε και η Χρύσα να μας βοηθήσει (και το έκανε όπως βλεπετε!)



Μεγάλη βοήθεια ήταν και το σκαμπό-κάστορας, το οποίο βλεπετε εδω... (κατα τ' άλλα ευτυχώς που το υπόγειο ήταν χαμηλοτάβανο.

Ο τοίχος αριστερά, που βεβαια θα καλυφθεί με ράφια ξανα, αλλα δεν πειράζει...

...και ο τοίχος δεξια, στον οποίο θα μπουν οι κρεμάστρες με τα ρούχα:

Λεπτομέρειες από τα μυστηριώδη λευκά πλασματα...

Κουβάς με βρωμερό νερο:

Τελειώσαμε αρκετά κουρασμένες αλλά το αποτέλεσμα μας άρεσε πολύ και -ευτυχώς- αρεσε και σε ολους εκει:



Αυτά!

UPDATE!
--> φωτογραφίες του κτιρίου που μου έστειλε η Σταυρούλα (σας το είπα ότι είχε κι άλλες!)

Igor Fanart

geia saaaaaas, sas anebazo ena fanart tou igor pou mou ekane o Kostis tin kiriaki
bgike polu kalo, kai xarika polu!!!
To xroma to ebala ego.
Kai to allo sxedio to ekana prin kana mina, alla to xromatisa simera.
Tha xrisimopiso to koritsaki gia ena paramithi se kapoia fasi, alla den exo akoma tin istoria, liga pragmata mono, tha doume.
mallon bgikan skoura ta xromata, an nai sorry, apla de rithmisa akoma tin othoni mou.
Se mena fainontai kala pantos...
auta

supremarket

Μια εικόνα για κάθε λέξη (fur jedes Wort ein Bild)

..και συγνώμη για την έλλειψη "διαλυτικών" (αουμλαουτ-ουαμλαουτ πως τα λενε...)

Πρωτού περάσουμε όμως στο βασικό μας θέμα ας κάνουμε εναν μικρό πρόλογο.
Κατ αρχήν πώς περάσατε τις διακοπές σας? Εμεις κάλά σχετικά, ήσυχα, με καποια "μικρά" ατυχήματα, ωστόσο. Σίγουρα ξεκουραστήκαμε πολύ και φυσικά τώρα που μπαίνει ο Σεπτέμβρης θα δουλέψουμε πολυ ως συνήθως. (χοχοχο)

Που λέτε, οι βόλτες στη Θεσσαλονίκη είναι ωραίο πράγμα όταν η πόλη είναι άδεια. Βεβαια εδώ υπάρχει ένα όριο γιατι καποια στιγμή τον Αυγουστο, αφου απολαύσεις την μοναχική σου βόλτα, θέλεις να κατσεις και να πιεις έναν καφε, μια μπύρα, κάτι... και δεν υπάρχει τίποτα. Για καποιον λόγο, που δεν μπορω να εξηγήσω, οι ιδιοκτήτες των φοιτητομάγαζων και των άλλων καταστημάτων αποφασίζουν πως προτιμούν να πανε διακοπες από το να σερβίρουν καφέ στα 5 ατομα που έχουν μείνει στην πόλη. Μυστήρια πραγματα. Ακατανόητα...

Όπως και να 'χει αυτο δεν κρατάει πολύ. Μια δυο-βδομάδες δε μόστ. Και τώρα που η πόλη άρχισε να γεμίζει σιγα-σιγα με μικρά φοιτητούδια που νοικιάζουν και καθαρίζουν τα φρεσκα τους σπιτάκια είναι η καλύτερη περίοδος, νομίζω.

Υπήρχαν και πράγματα που δεν αλλαξαν καθόλου αυτο το καλοκαίρι και ένα από αυτά ήταν και η καθημερινή μου βολτα από ένα βιβλιοπαλαιοπωλείο για το οποίο πρεπει να σας έχω μιλήσει. Βρίσκεται στο δρομο για το γραφείο μου, μπροστά από την Αχειροποίητο και ανακαινίστηκε πρόσφατα. Εχει πολύ φτηνά μεταχειρισμένα βιβλία (καποια απο αυτά παιζει να μην ειναι καν μεταχειρισμενα, απλώς παλια) και αμα κατσεις μπορεις να πιεις καφε, μπυρα ή σπιτικιά κρητική ρακή και να διαβάσεις ο,τι θες. Εγω ψωνίζω τακτικά από κει (είπαμε: Ένιντ Μπλάιτον και τετοια) όμως τα κορίτσια δεν ειχαν παρει τιποτε ακομα. Οπότε καναμε την πρώτη μας ομαδική εξόρμηση μετά τις διακοπες εκει.

Εκείνη τη μέρα πήρα με 50 λεπτα ένα πανέμορφο βιβλίο γραμμένο στα γερμανικά. Εκδόθηκε στις 23 Ιουλίου του 66 από ότι βλέπω και νομίζω ότι είναι γραμμένο σε γραφομηχανη. Ο τίτλος είναι "Ηθοποιία", στα ελληνικά, γραμμένος με το χέρι, και από ότι μπορώ να καταλάβω από τα περιεχόμενα, εχει πολλές αναφορές στην αρχαία ελλήνική γραμματεία. Αποσπάσματα στα ελληνικά υπάρχουν επίσης πολλά μέσα στο βιβλίο και είναι όλα γραμμένα στο χερι! Προφανώς δεν υπήρχαν ελληνικοί χαρακτήρρες στη γραφομηχανή του τυπα. Ενθουσιαστικα, και ας μην μπορω να καταλαβω γρι (ή γρύ??)

Δείτε και το εξωφυλλο με το καταπληκτικό δέσιμο: συραπτικο και κολλητική ταινία. Όμορφα πραγματα...



Δε θα σας ενοχλούσα με πόστ για να σας περιγράψω αυτο το βιβλίο φυσικά, οσο όμορφο και να ειναι. Αλλά την ίδια μερα η Χριστίνα έκανε μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αγορα. Και γι' αυτήν θα σας μιλήσω:

Πρόκειται για ένα επίσης γερμανικό βιβλίο του '41 αυτή τη φορά. Φαινοταν πιο ταλαιπωρημένο, όπως βλεπετε, και καποτε ήταν ιδιοκτησιά ενος γιατρού-χειρούργου (Chirurg, λέω αλήθεια) που τον ελεγαν Κοτούλα. Αυτήν την συνήθεια, του να σφραγίζουν τα βιβλία τους, την έχω ξαναδει!


Το βιβλίο είναι για να μαθεις γερμανικά απ' ότι φαίνεται. Εχει πολλές εικονίτσες και -όπως λεει και ο τιτλος- για καθε εικόνα υπάρχει μια γερμανική λέξη. Γραφιστικά το βιβλίο ειναι αψογο. Ακόμα και οι ακρες του ειναι κομμένες στρογγυλα -πραγμα που η Χριστίνα λατρεύει σε βιβλία. Δείτε μια τυχαία σελίδα απο μέσα:


Ενώ, που λετε, καθήσαμε για μια μπυρα (και μετα ρακη!) και χαζεύαμε τις εικόνες του βιβλίου, τα αλογάκια και τα αλλα ζώα της φάρμας, περασε η φίλη μας η Λιόλια και καθησε μαζι μας.

Μόλις της είπαμε για τα αποκτήματά μας, αναρωτήθηκε εάν το βιβλίο με τις λέξεις ειναι προπαγανδιστικο. Ομολογουμένως αργήσαμε να καταλάβουμε τι εννοεί (ΠΡΟΣΟΧΗ! η γραφιστική τυφλώνει!). Ομως πραγματι το '41 στη Γερμανιά είχε παντου ναζί. Και σε μεγάλο κομματι της Ευρώπης είχε ναζί, εδω που τα λεμε. Ναζί απο δω, ναζί από κει...

Γελασαμε -λίγο, ελαχιστα νευρικά- με τη Λιόλια και της είπαμε οτι λεει υπερβολες. Ενα βιβλίο για να μαθεις γερμανικά ήτανε. Τι να προπαγανδίσεις από κει?

Και συνεχίσαμε και οι 4 το ξεφύλλισμα με εναν κόμπο στο στομάχι...
Και τιποτα δεν φαινόταν πια τόσο αθώο...

Το γουρουνάκι ήταν διπλα σε έναν φυλακισμένο...

...και σε έναν κρεμασμένο την αλλη φορα...

Το κουνελάκι διπλα σε μια μάχη...

Το προβατάκι έτοιμο να το πιάσουν με το λάσο...

Και διπλα στο νόστιμο μπρέτσελ, ενα σπίτι καιγόταν...


Και τι ήταν όλα αυτα τα οχήματα και τα κράνη και τα όπλα και οι στρατηγοί? Και γιατί όλες οι γυναίκες ειναι νοσοκόμες? Και γιατι πρεπει να ξέρουμε ολους τους στρατιωτικούς βαθμούς? Και γιατί τόσοι τραυματίες? Και τόσοι νεκροί?



** Όπως ίσως θα υποψιαστήκατε, δεν ήταν καθόλου τυχαία η εικόνα που εβαλα στην αρχη. Τη διαλεξα με προσοχή για να είναι σχετικά ανώδυνη

Μετα είδαμε και πιο απροκαλυπτα πραγματα: τον αράπη, τη σβάστικα.... δείτε και στο τελος:...

...ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟ!

Φρίκη, φρίκη! Η Χριστίνα δεν το ήθελε πια το βιβλίο, το πήρε η Σταυρούλα. Για να μας διαλυθεί καθε αμφιβολία, διαβασαμε και τον χαιρετισμό στον πρόλογο του βιβλίου:


Και τιποτα δεν ΗΤΑΝ πια τόσο αθώο... Ακόμα και η μαμα...

playmobil me anaptires...

Exei sxedon ena mina pou girisame apo to belio kai gia na dilepsete ligo tha dixnoume ta comics pou agorasame ekei. Einai mia orai pili etsi den einai?


Kai ena mikro kolaz apo merika comics gia na zeite kallitera ti mirame.


Me tin eukairia sas bazo kai fotografies apo ti silogi tis Xristina pou molis anakalipsa kai mou arese. Gia ta anaptira fisika milao. Ta playmobil itan i eidea tis Xristina.^^