Ιστορίες Τοίχων (2)

Γεια σας!
Έλεγα να μη σας ενοχλήσω τόσο σύντομα με τοιχογραφίες από το Κιλκίς, αλλά τα θετικά σχόλια για το τρίτο μου έργο καθως και αυτο το πολύ-πολύ κολακευτικό άρθρο του Κώστα Λαμπρόπουλου, που με έκανε χαρούμενη χθές, με αναγκάζουν (χεεεε...) να ανεβάσω λίγες εικόνες ακόμα.

Ωστόσο δε θα φλυαρήσω αυτή τη φορά. Λίγα λόγια για το θέμα μόνο: προκειται για μια παλιά βρύση από αυτές που υπήρχαν στην πόλη του Κιλκίς από τη δεκαετία του '30 νομιζω. Ήταν σκουροπράσινες με ένα κιτρινοχρυσαφί καπακι, το οποίο το σήκωνες για να αρχίσει να τρέχει το νερό. Από εκεί γέμιζε τα δοχεία του ο κόσμος. Στον συγκέκριμένο δρόμο (κατω, θαμμένο πια) υπάρχει και ενα παλιό χτιστο (?) καναλάκι, που οδηγούσε τα νερά από το λόφο του Αη Γιώργη στη βρύση Σαλάτς. Γι αυτό και το πολύ νερο που βλεπετε, παρόλο που το Κιλκίς είχε πάντα πρόβλημα νερού...


Και εδω τελειωμενο οριστικα το προηγούμενο αμπέλι!
Αυτά προς το παρον.....:)

Ιστορίες τοίχων

...ή "τοίχου". Δεν ειμαι σίγουρη ποιον τίτλο αποφασίσαμε να δώσουμε στο προτζεκτ που αρχισα να δουλευω απο χθες το πρωι.

Όλα ξεκίνησαν πριν 2-3 μήνες, στο Κιλκίς. (Το ξερετε το Κιλκίς? Ειναι απο 'κει που ειμαι...). Ο Δήμος ήθελε να κανει μερικα εργα "για να ομορφύνει την πολη", ξερετε, και ο αντιδήμαρχος σκέφτηκε να ζωγραφίσουμε καποιους τοιχους. Ε, να μην πολυλογω τωρα (θα το κανω μετα) το συζητήσαμε για λιγο καιρο, σκέφτηκα ενα κονσεπτ (εεεεεετσ'!), έκανα καμποσα προσχέδια στο χαρτί, αγοράσαμε χρωματα και πινελα και χθές ξεκίνησα το βάαααααψιμο! Χεχε! Πρέπει να σας πω πως το να ζωγραφίζω τοίχους είναι απο τα πιο αγαπημένα πραγματα στον κοσμο για μενα, οποτε γενικα προβλεπω πως θα περάσω καλα για λίγους μήνες....

Πόλλα πραγματα δεν τα ειχα σκεφτει εξαρχής βέβαια. Ας πουμε δεν ειχα σκεφτει οτι θα περναει κόσμος ενω δουλευω και θα σταματαει και θα με ρωτάει πραγματα που θα πρεπει να απανταω. Επίσης, πολυ απο αυτόν κόσμο θα τον ξερω (το Κιλκίς έχει καπου 30.000 κατοίκους και, αν και περάσαν 10 χρόνια απο τότε που εφυγα απο κει, οι δικοί μου συνεχίζουν να μενουν και να δουλευουν στην πολη...).

Επίσης δεν ειχα σκεφτεί πόση δυσκολία παρουσιάζει το να δουλευω ολομοναχη. Απο τον Δήμο μου εχουν υποσχεθεί ατομο να διατάζω, αλλά μεχρι τωρα μπα. Πάντως για ο,τι άλλο ζήτησα, ήταν πολυ εξυπηρετικοι όλοι, να το σημειώσω αυτό.

Κάτι αλλο που δε σκέφτηκα είναι πως μερικά πεζοδρόμια ειναι στενά. Επίσης πως το καλοκαίρι εχει ήλιο και ο πως ο ήλιος καίει (ναι, προλαβα και κάηκα σε 2 μερες!...)

Ας σας πω λιγο λόγια για το κόνσεπτ τώρα. Οι παραστάσεις (θα) αναφέρονται στην συγχρονή ιστορία και παραδοση της πόλης. Περισσότερο στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Όχι μαχες, οχι πολεμοι. Νοσταλγική διάθεση και γενικά λέω να προσπαθήσω να κρατήσω ενα ψιλοαστικό χαρακτήρα (ποτέ δεν ήταν το Κιλκίς ακριβώς "πόλη"). Τέλος παντων, δεν εχω και τον απόλυτο έλεγχο των εικόνων, να το πω αυτο:)

Η πρωτη εικονογράφηση ξεκινησε χθες και τελειωσε σήμερα το μεσημέρι. Έγινε στον τοίχο των ΚΑΠΗ, που βρισκεται δίπλα απο την τεχνική υπηρεσία του Δήμου (τυχαια!). Το θέμα ήταν "οικογενειακή φωτογραφία" (αυτό κατέληξα να λεω μετα από πολλές ερωτήσεις!). Είχα κανει προσχέδια χαρακτήρων και ειχα κολλησει δίπλα μου παλιες φωτογραφίες Κιλκισιωτών που ποζάρουν. Απο το 1930 έως και τα μεσα της δεκαετίας του '50. Οι περισσότεροι περαστικόι ήταν ηλικιωμένοι (λογω των ΚΑΠΗ) ή ειχαν παρεδώσε με το δήμο (το Δημαρχειο είναι απέναντι). Το περιμενα οτι καποιοι θα σταματάνε και θα κοιτανε και θα σχολιάζουν, αλλα δεν περίμενα ΤΟΣΗ συμμετοχή! Παιδια, ο κοσμος ενθουσιάστηκε πριν καν αρχίσω να βάζω χρώμα! Μαμαδες με παιδακια, κυρίες, κύριοι, παππουδες... ολοι! Ντρεπόμουν και χαιρόμουν μαζί.

Καποιοι κοιτάζαν και τις φωτογραφίες που ειχα κολλησει διπλα. Ένας κύριος αναγνώρισε τον πατέρα του (!). Δεν την ειχε αυτην τη φωτογραφια και με ρώτησε που τη βρήκα. Και ενας αξιαγάπητος ηλικιωμένος κύριος, θαμώνας των ΚΑΠΗ, αναγνώρισε τον εαυτό του σε μια απο τις φωτογραφίες μου. Του 1952, με στολή γυμνασίου! Εφερε τρεις φίλους του να τους τη δείξει και μαζι και τα γυαλιά πρεσβυωπίας του...

Ενα παιδάκι ολο ήθελε να "ζωγραφίσει και αυτος λίγο". (Ε, τον αφησα να κανει 2-3 πινελιες...)

Ενας κύριος ειπε στον μπαμπα μου, που περασε να με δει "δες τι ωραια πραγματα κανει το κοριτσάκι!"...

Ολοι θελαν "να βάλω κι άλλο χρώμα" (δεν τους ακουσα και πολυ! χεχε! Άκουσα ομως μια κυρία, που μου εφερε και καφε, και ζωγράφισα και στο χαλασμένο κομματι κατω, διπλα στη βρύση. Δε θα το δειτε ακομα, γιατι το εκανα σημερα αυτο και δεν πηρα φωτογραφία...)

Οι παππουδες μου δώσαν απίστευτες ευχές και μπραβο. Μερικοι θελησαν να μαθουν και "ποιανου ειμαι"... Τι να πω... Γενικά υπεροχο κλίμα, δεν το περίμενα. Μακαρι να συνεχίσει ετσι και να ειναι ολοι χαρουμενοι και να μη μου μουτζουρώσει κανεις τίποτα, γιατι μαλλον θα κλαψω! Πάντως δυο μερες τωρα εχω πεθάνει στην κουραση. Κοιμαμαι καλα ομως και με φροντίζει η μανούλα.

Λοιπον, σας αφήνω με εικόνες απο το πρώτο εργο (δυστυχώς ξεχασα να το βγάλω τελειως τελειωμένο σημερα) και με λιγες απο το δευτερο, που ειναι ακομη εντελως ημιτελες! Θα κανω UPDATE οταν χρειαστει. Στα υπόλοιπα δε θα ειμαι τοσο φλύαρη, προμις! Άλλωστε κατι πηρε το αυτί μου οτι θα ειναι, λεει, πανω απο 30, αλλα δεν το πιστευω:)

Εδω οι φωτογραφίες που λεγαμε..

Οπως είπα και πριν, δεν ειναι τελειωμενο. Ενσωματωσα και τα παραθυρα στη συνθεση και σχεδίασα και κατω, κει που ειναι η βρύση. Αυριο ελπίζω να κανω ενα UPDATE...

Αυτές εδω ειναι καραμέλες απο το Βέλγιο. Εφαγα. Ήταν πολυ νοστιμες. Με κερασε η Γαλήνη, που ήρθε και τις δυο μερες να με δει και καθησε και με βοηθησε και μου εκανε και παρεα, αλλα δεν ηπιε καφε μαζι μου, γιατι δεν πινει καφε...

Και εδω ειναι το δεύτερο εργο που ελπίζω να τελειώσω αυριο. Ειναι σε κατι σκαλες σε που οδηγουν σε μια αιθουσα του Δημαρχείου.

Αυτά!
:)

UPDATE:
Λοιπόν, ανεβάζω τις τελειωμενες 2 τοιχογραφίες. Αν και αυτην με τα αμπέλια, δε σκοπευω να την αφήσω έτσι! Έχω σχέδια για το μελλον της:)

Ζωγραφίζοντας τοίχους...

Γειά σας!

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν πολύ δημιουργικό και εκτονωτικό.

Είχαμε μια πρόσκληση από τα παιδιά της κατάληψης του 12ου δημοτικού (που εδώ και μερικά χρόνια δεν είναι πια σχολείο) να ζωγραφίσουμε έναν τοίχο τους. Στο χώρο προκειται να γίνει χαριστικό παζάρι (από τις 6-11, τώρα, μεθεύριο δλδ).

Το χαριστικό παζάρι για όσους δεν ξέρουν είναι αυτό που λεει και η φράση: οποιοσδήποτε πηγαίνει και αφήνει πραγματα που δε χρειαζεται σπίτι (ρουχα, παπουτσια, μικροέπιπλα, διακοσμητικά, κατασκευές κλπ κλπ) και παίρνει -εάν θέλει- ο,τιδήποτε του αρέσει από εκει. Φυσικά *κοινή λογική mode* για να δουλέψει αυτό το πράγμα -όπως και πολλά άλλα αυτοοργανωτικά πραγματα- πρεπει οι ενδιαφερόμενοι να μην λειτουργούν απληστα, να παιρνουν μόνο αυτα που πραγματικά τους αρέσουν και τους χρειάζονται και να αφήνουν πραγματα για τους αλλους.

Τέλος πάντων, το βασικότερο για μας ήταν ότι είχαμε έναν τοίχο ολοδικό μας να τον κάνουμε ότι θέλουμε! Ο χώρος βρισκόταν στο υπόγειο του κτιρίου και τον βλέπετε παρακάτω. Το κτίριο είναι από τα νεοκλασικά της Β. Γεωργίου (θα φροντίσω σύντομα να μαθω την ιστορία του) και τα παιδιά της κατάληψης έχουν ρίξει πολλή δουλειά στην συντήρησή του. Αυτόν τον καιρό ξεσκεπάζουν τις παλιές τοιχογραφίες του κτιρίου, οι οποίες βρίσκονται κατω από στρώματα πλαστικής μπογιάς. Η Σταυρούλα έχει και φωτογραφίες από τον υπόλοιπο χώρο, αλλα δε μου τις εδωσε ακομα -_-


Την Παρασκευή το βραδάκι, αφου ψωνίσαμε τα υλικά, συναντηθήκαμε εκεί και ετοιμάσαμε το χώρο για βάψιμο. Μετά ήπιαμε ένα-δυο κρασάκια στο αυτοσχέδιο καφε-μπαρ και συζητώντας καταλήξαμε στο θεμα: οι ρίζες (επειδη ο χώρος ειναι υπόγειος με ξύλινο ταβάνι), τα δέντρα (θέμα πολύ ανοιχτο σε συμβολισμούς και ελεύθερη απόδοση!), και τα ασπρα πλασματάκια που ξεφεύγουν από το κουτι-παράθυρο και τριγυρνάνε πετώντας στο χώρο του παζαριου.

Σάββατο πρωι (τρόπος του λέγειν, ή ωρα ήταν 12 και) πιάσαμε δουλειά η Σταυρούλα κι εγω και αργότερα (στις 4) μας βρήκε και η Χριστίνα. Δουλέψαμε ώς αργά και το ίδιο καναμε και την Κυριακή. Τα παιδιά εκει μας φρόντισαν αρκετα, μας εφτιαξαν πολλους καφέδες και μας τάισαν κιόλας την Κυριακή, ενα πολύ νόστιμο φαγητό με ρύζι και πληγουρι και λαχανικά και πατατες και κρεατάκι. Το φαγητό ετοιμάστηκε στην κουζίνα του παλιου κυλικείου του σχολειου.


Κυριακή μεσημεράκι ήρθε και η Χρύσα να μας βοηθήσει (και το έκανε όπως βλεπετε!)



Μεγάλη βοήθεια ήταν και το σκαμπό-κάστορας, το οποίο βλεπετε εδω... (κατα τ' άλλα ευτυχώς που το υπόγειο ήταν χαμηλοτάβανο.

Ο τοίχος αριστερά, που βεβαια θα καλυφθεί με ράφια ξανα, αλλα δεν πειράζει...

...και ο τοίχος δεξια, στον οποίο θα μπουν οι κρεμάστρες με τα ρούχα:

Λεπτομέρειες από τα μυστηριώδη λευκά πλασματα...

Κουβάς με βρωμερό νερο:

Τελειώσαμε αρκετά κουρασμένες αλλά το αποτέλεσμα μας άρεσε πολύ και -ευτυχώς- αρεσε και σε ολους εκει:



Αυτά!

UPDATE!
--> φωτογραφίες του κτιρίου που μου έστειλε η Σταυρούλα (σας το είπα ότι είχε κι άλλες!)