Παλιά γράμματα

Ήθελα να κάνω αυτό το ποστ από πέρσι, αλλά για διάφορους λόγους δεν είχα κάτσει να το ολοκληρώσω. Έχω γενικά ΠΟΛΥ καιρό να γράψω στο μπλογκ, ντροπή μου...

Πέρσι λοιπόν, μετά το θάνατο της θείας μου, μοιράσαμε με το σόι κάποια από τα πράγματα της. Εγώ θα έπαιρνα την αναλογική της φωτογραφική μηχανή, την ραπτομηχανή της και την συλλογή γραμματόσημων που είχε.

Είμαστε στο αυτοκίνητο εγώ και οι γονείς μου, με την συλλογή της θείας μου σε 2 σακούλες. Η μία περιέχει 4 μεγάλα βιβλία και μια άλλη μικρή σακούλα με όλα τα γραμματόσημα που δεν είχε φτιάξει ακόμα (με χαρτί ακόμα κολλημένο πίσω τους) και η άλλη είναι γεμάτη με παλιές καρτ-ποστάλ και πολλούς φακέλους. Κοιτάζω τα βιβλία, βλέπω πολλά ωραία γραμματόσημα, από διάφορες χώρες, διάφορες ημερομηνίες, μια κλασική συλλογή. Παίρνω μετά την άλλη σακούλα και βγάζω από εκεί μέσα ένα πακετάκι φακέλων. Φαίνονταν παλιοί, είχαν σφραγίδα από το 1924. Ανοίγω τον πρώτο και βρίσκω μέσα ένα γράμμα. Το λέω στους γονείς μου και αρχίζω και διαβάζω δυνατά, με λίγη δυσκολία γιατί ήταν γραμμένα πολύ καλλιγραφικά και πολύ πλάγια γράμματα και με ξεθωριασμένο μελάνι.

Μικρή παρένθεση: παλιά, για να γράψεις σωστά ένα γράμμα, έπρεπε να διπλώσεις στα δυο την σελίδα. Ξεκινούσες κανονικά από το μπροστινό φύλλο, αλλά μετά δεν πήγαινες στην από πίσω πλευρά, συνέχιζες να γράψεις στην δεξιά πλευρά του δίφυλλου, και μόνο μετά έγραφες στα αριστερά και στο τέλος στο οπισθόφυλλο. Κάτι το οποίο είχα ξεχάσει και μου πήρε λίγο χρόνο να καταλάβω πώς να διαβάσω το γράμμα.

Μετά θυμήθηκα ότι μας το μάθανε αρχές δημοτικού, αυτό και την καλλιγραφία (μας βαθμολογούσαν όντως για το πόσο καλά κάνουμε τα γράμματα και στα 3 δεκάρια μας έδινε η καθηγήτρια μια πένα για μελάνι. Εγώ πήρα μόνο μια αλλά την έχω ακόμα :) )

Τέλος πάντων, καταλαβαίνω μετά από λίγη ώρα ότι έχω την ερωτική αλληλογραφία του Raymond και της Victorine, κάτι που μας ενθουσίασε πολύ εκείνη την ώρα.

Ο Raymond είναι στρατιώτης “1er regiment d'artillerie, 1er groupe, 1er batterie” από όσο κατάλαβα είναι από το Τournai (από 'κει είναι και η μάνα μου) και εκεί δουλεύει και η Victorine, οπότε εκεί θα γνωρίστηκαν. Στο πρώτο γράμμα δεν είμαι σίγουρη άμα τα είχαν ή όχι αλλά λέει το έξης:

(Αρχικά είχα κάνει εγώ την μετάφραση, αλλά δεν έβγαινε πολύ νόημα. Ζήτησα την βοήθεια του Ορέστη, ο όποιος έκανε μια καταπληκτική δουλειά! Όχι άπλα τα μετάφρασε, κατάφερε να κρατήσει το στιλ και την ατμόσφαιρα που είχαν τα γράμματα εκείνη την εποχή! Ευχαριστώ πολύ Ορέστη ^^, σχεδίασα και τους χαρακτήρες έτσι όπως τους φαντάστηκα περίπου.)

Τουρναί, τη 1^η-8-24

Αγαπητέ μου Ραιμόντ,

Και αυτή την εβδομάδα το γράμμα μου θα φθάσει με καθυστέρηση αλλά δε φταίω εγώ για τούτο, να είσαι σίγουρος για αυτό. […] Σε ευχαριστώ για την καλήν σου πρόθεση αναφορικώς με το δώρο, θα παραμείνει δι’ εμέ μια πρώτη ανάμνησις.

Οκτώ ημέρες υπομονής λοιπόν, τι ευτυχία όταν θα διακρίνω τον σταυρό υποδεικνύοντα την επιστροφήν σου, η οποία πλησιάζει ελπίζω.

Ποιος άλλος πλην εσού θα μπορούσε να με ενδιαφέρει; Δεν μετανιώνω απολύτως τίποτε, η αναχώρησις σου ήταν αναμενόμενος, αλλά καθώς είμαστε δύο που περιμένουμε, ο χρόνος θα φανεί λιγότερος. Στις 3 Αυγούστου πηγαίνω εις Γάνδη ίνα δω την εμπορική έκθεση, μια ημέρα που θα είναι πλήρης σκέψεων δι’ εσέ, παρά την απόσταση που μας χωρίζει, αλλά αυτό θα γίνει την προσεχήν εβδομάδα. Ελπίζω να περάσω την Κυριακή με την συντροφιά σου, ξέρεις Ραιμόντ, είναι δύσκολο. Μη χάνεις ούτε την ελπίδα ούτε το κουράγιο σου, έχε μου απόλυτον εμπιστοσύνη, η καρδιά μου σου ανήκει.

Λάβε από το κοριτσάκι σου τις γλυκές αναμνήσεις της και τρυφερά φιλιά.

Τα λέμε σύντομα.

Να με σκέφτεσαι.

Η Βικτορίν σου.

Τουρναί, τη 16^η Οκτωβρίου

Στον μικρό μου στρατιώτη

Ανησυχούσα με την τοσαύτη καθυστέρησην των νέων σου. Δεν έφταιγες εσύ, εξ όσων παρετήρησα. Ο Γκαστόν παρέδωσε το γράμμα στην Φερνάντ την Τετάρτη το μεσημέρι κι όμως το είχε λάβει από την Δευτέρα. «Δεν με βλέπει» λέγει, ψέματα!

Κατά την γνώμη μου, Ραιμόντ, ο εξάδελφός σου είχε μπελάδες με την αγαπημένη του

για χάρη μας… Για να τον απαλλάξω από όλα αυτά θα πάψω να τον συναντώ, ωστόσο τα γράμματα σου θα μου παραδίδονται κανονικώς.

Καμιά αλλαγή για τον Ερνέστ, η αρρώστια πρέπει να κάνει τον κύκλο της. Εάν επιστρέψεις στις 26 ειδοποίησε όσο νωρίτερα ημπορείς, ίνα προλάβω να εύρω μια δικαιολογία και να μην προκαλέσω υποψίες εις τους γονείς μου.

Η μαμά πιστεύει την όλη ιστορία μας σχετικώς με τον Ρoζέ και την Μαρί-Λουίζ, επιτέλους επελύθη το θέμα, χαίρομαι για αυτό. Η Σιμόν σε ευχαριστεί για τις καλές σου προθέσεις, θα τις μεταφέρει εις τον Ρενέ· δυστυχώς βρίσκεται σε ταξίδι και θα επιστρέψει το Σάββατο βράδυ. Σε ενάμιση μήνα θα είναι όπως κι εσύ: ένας όμορφος στρατιώτης. Ελπίζω να σε ειδώ ξανά συντόμως, και τούτη την φόρα ίσως ο καιρός να μας κάνει την χάρη. Δεν θα βαρεθούμε, όπως την τελευταία φορά που είχες έρθει. Την Κυριακή σίγουρα δεν θα βγω το απόγευμα, περιμένω με ανυπομονησία εκείνο το απόγευμα για να πάμε στην Halle au drap*, επιθυμώ πολύ να χορέψω!

Λάβε, μικρέ μου Fass (το χειρόγραφο σημειώνει «ancient», ότι πρόκειται για παλιομοδίτικη λέξη που μάλλον σημαίνει «στρατιώτης») τα πιο γλυκά και τρυφερά φιλιά από το πάντα ειλικρινές κορίτσι σου.

Βικτορίν

*Μεγάλη σκεπαστή Αγορά (Halle) του Τουρναί, κατασκευάστηκε τον 13^ο αιώνα, ανακατασκευάστηκε τον 17^ο αιώνα και στα 1881 και υπάρχει ακόμη και σήμερα

Έτσι είναι τα περισσότερα γράμματα της Βικτορίν. Ξεκινάει πάντα με το “μικρό μου στρατιώτη” ή το “κοτοπουλάκι μου” μιλάει για τους φίλους τους τη Σιμόν, τον Ζιλμπέρ, τη Ζιζί τον Γκαστόν και τον Πολ ( Τι παλιά ονόματα κι αυτά!), τη δουλειά της, τις εξόδους της και τον καιρό (όντως σε κάθε γράμμα λέει τι καιρό είχαν, αλλά αυτό είναι πράγμα που συζητάμε πολύ στις βόρειες χώρες) και που και που κάνα παράπονο, που δεν έρχεται αρκετά συχνά. 
Από τον Ραιμόντ έχουμε μόνο καρτ-ποστάλ που λέει που βρίσκεται, στο Βέλγιο στην Γερμανία στην Γαλλία, πάντα με αγάπη, σκέψη και τρυφερά φιλιά.

Τα διαβάζω όλα αυτά δυνατά μέχρι που φτάνουμε σε ένα γράμμα αλλιώς γραμμένο. Ξεκινάω και το διαβάζω και διαπιστώνω ότι είναι από άλλη κοπέλα, την Mariette! Ξεκινάει το γράμμα της έτσι

21-10-25

Κύριε Ραιμόντ,

Το λοιπόν, ελπίζω να μην σας έκανα να αναμένετε πολύ έως ότου σας αποστείλω μία φωτογραφία. Μονάχα που δεν είναι πολύ καλή, μου φαίνεται ότι η δεξιά πλευρά είναι πολύ θολή. Τέλος πάντων ελπίζω ότι θα φωτογραφηθώ ξανά συντόμως.

Πιστεύω ότι θα λάβω την δική σας το συντομότερο δυνατόν.

Αυτό που με χαροποιεί είναι να γνωρίζω ότι σκέπτεσθε λίγο... και την φιλενάδα σας.

Ελπίζω ότι θα μου το επαναλαμβάνετε το συχνότερο δυνατόν. Γνωριζόμαστε τόσο λίγο και ωστόσο μου φαίνεται ότι σας γνώριζα ανέκαθεν. […]

Πιστεύω πως θα πάω στις Βρυξέλλες στις 3 Δεκεμβρίου μέχρι τις 6. Δεν μπορώ να το υποσχεθώ δεδομένου ότι με προσεκάλεσε η αφεντικίνα μου που πηγαίνει εις τους γονείς της. Τέλος πάντων, εάν πάγω δε θα παραλείψω να σας το γνωστοποιήσω.

Μην ξεχάστε να μου στείλετε μια φωτογραφία λοιπόν.

Ωστόσο, τελεύω τούτες τις λίγες γραμμές επιτρέποντας μου να σας αποστείλω τα καλύτερα φιλιά μου.

Η φιλενάδα σας

Μαριέτ

Υπήρχε και μια ρομαντική καρτ ποστάλ (με ένα ζευγάρι) που του έστειλε. Λέει πως άργησε να του απαντήσει άλλα τον σκέφτεται, λέει τι θα κάνει, λέει για τον καιρό, και πολλά φιλιά, κτλ.

Έχει ακόμα ένα γράμμα από μια κοπέλα που λέγεται επίσης Μαριέτ, πρωτευουσιάνα αυτή, από τις Ixelles (κοντά από εκεί που μένω εγώ τώρα) και του λέει

Τετάρτη βράδυ

Κύριε Ραιμόντ.

Σας έκαμα να περιμένετε. Είχα πολλή εργασία, και καθώς την Κυριακή εβρισκόμουν εις την εξαδέλφη σας την Ελβίρα, δεν είχα ούτε μία στιγμή ίνα σας γράψω. Ελπίζω να μην μου κρατάτε κακία. Είμαι πολύ χαρούμενη που μαθαίνω ότι έρχεστε εις Βρυξέλλες τη 1η Νοέμβρη, επιτέλους θα έχω την χαρά να σας ειδώ. Θα ήθελα να ξέρω τι ώρα θα βρίσκεστε εις την Ελβίρα.

Σχετικώς με την πληροφορία που ζητήσατε, όντας ετράβηξα τούτη την φωτογραφία εις την παλιά γέφυρα , αλλά αυτός δεν είναι λόγος ίνα την κρατήσετε· θα μου την επιστρέψετε την ημέρα κατά την οποία δεν θα τη χρειάζεστε πια, και τούτη η ημέρα θα είναι η 1η Νοεμβρίου. Έτσι δεν είναι, κύριε Ραιμόντ;

Συγχωρείστε με που δε σας γράφω τετρασέλιδο γράμμα, αλλά εάν ηξέρατε πόσο μου αρέσει να γράφω, και αυτό φαίνεται: δείτε τι στιλ και ποσά λάθη, τέλος πάντων βάζω τα δυνατά μου.

Σας αποστέλλω, κύριε Ραιμόντ, τις καλύτερες σκέψεις μου

Μαριέτ.

ΥΓ: Ανυπομονώ για την 1^η ίνα σας δω, έχετε και την καλημέρα της εξαδέλφης σας.

(Καθώς έγραφα το κείμενο διαπίστωσα ότι είναι δυο ξεχωριστές κοπέλες. Νόμιζα πώς ήταν μια η Μαριέτ, αφού είχαν ίδιο όνομα, αλλά στα γράμματα φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι διαφορετικό άτομο!)

Έχουμε φάει τρελή ξενέρα στο αυτοκίνητο. Τι? Φλέρταρε και με άλλες ενώ τα είχε με την Βικτορίν? Ποια πήρε τελικά την Βικτορίν, την Μαριέτ ή την Μαριέτ? Ψάχνω στην σακούλα και βγάζω ένα σωρό φακέλους αλλά ήταν όλοι τους άδειοι. Δε θα μαθαίναμε ποτέ με πια παντρεύτηκε μέχρι που βρήκα την τελευταία καρτ-ποστάλ

Τουρναί 7-11-1940

Καλημέρα αγάπη μου,

Μην ανησυχείς για την κάλυψη σου, χρησιμοποιήθηκε (εδώ δε κατάλαβα τι εννοεί ακριβώς...)

Ο Λουί-Λουκ επέστρεψε λίγο μετά την συνθηκολόγηση. Ο Σάρλ Μπρεάν είναι στην Γερμανία και για τον Ζυλ δεν είμαι σίγουρη, διότι τον Ιούνιο πήγα με το ποδήλατο στην Leuze, η Σολάνζ δούλευε, έκατσα λίγο στην Σιμόν. Είδα την Σολάνζ για πολύ λίγο. Η Σιμόν πίστευε ότι ο Ζυλ ίσως να βρίσκεται στην νότια Γαλλία. Από τότε, δεν είχα καθόλου νέα. Ούτε κουβέντα από την Σολάνζ. Ο κύριος Ρούζβελτ βγήκε στις εκλογές, να τος πάλι πρόεδρος τον Ηνωμένων Πολιτειών για 4 χρόνια. Θα μάθεις τις λεπτομέρειες από τις εφημερίδες. Η εφημερίδα έρχεται κάθε ημέρα, αλλά εσύ την λαμβάνεις άραγε; Όλη η οικογένεια είναι καλά και εμένα πλέον η υγεία μου είναι καλή. Συνεχίζω στην δουλειά. Η μεγαλύτερη μου ευτυχία θα ήταν να σε ξαναδώ το συντομότερο δυνατόν, αν και όλοι εδώ είναι πολύ καλοί· όμως δεν είναι άνθρωποι του συνηθισμένου περιβάλλοντος μου. Ανυπομονώ να συνεχίσουμε την κοινή ζωή μας. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που εκτιμάς την ευτυχία σου.

Σε φιλώ και τα λέμε σύντομα.

Βικτό.

Και αυτό ήταν το τελευταίο που διαβάσαμε από την Βικτορίν και τον Ραιμόντ

Από την μία είχα χαρεί που ήταν με την Βικτορίν, από την άλλη δε χαιρόμουνα καθόλου που το τελευταίο γράμμα ήταν όταν ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ξέραμε ότι είχαμε την αλληλογραφία του Ραιμόντ, και ότι τα είχε κρατήσει όλα, οπότε σίγουρα γύρισε σπίτι μετά από αυτή την κάρτα. Αλλά για πιο μετά...

Και δωράκι για το τέλος: στην συλλογή της θείας μου βρήκα και αυτή την υπέροχη ερωτική καρτ-ποστάλ.

Japan 2

Γεια σας και πάλι! Ανεβάζω το τελευταίο ποστ με τις φωτογραφίες της Ιαπωνίας. Οι πρώτες είναι πάλι από το Τόκιο άλλα εκεί είναι που περάσαμε τις περισσότερες μέρες. Πήγαμε σε μια γειτονιά που λέγεται Asakusa. Μοιάζει με το Μοναστηρακι γιατί είναι γεμάτη απο τουριστικά μαγαζιά, μαζεμένα γύρω απο ενα ναό.

Πήραμε μια γρανίτα που τη φτιάχνανε με τον παλιο τρόπο. Όπως βλέπετε στη φωτογραφία, έχει ενα κύβο πάγου και τον γυρίζει το μηχανήμα στο χέρι και σπάει σε γρανίτα. Και μετά βάζουμε σιρόπι με γεύση.

Μετά απά μια εβδόμα στο Τοκίο πήγαμε στο Κιότο για τρεις μέρες. Δυστυχώς χάσαμε δυο απογεύματα λόγω βροχής, και μιλάμε για απίστευτη βροχή και να φανταστείτε το λέει κάποια που μεγάλωσε στο Βέλγιο^^. Όσο αφορα την πολή, είχε μια πόλυ ωράια παλία γειτονιά. Επίσης με πολλα τουριστικά μαγαζιά.

Αυτές οι δυο κοπελιές δεν είναι αληθινές γκέισες. Πολλοί τουρίστες στο Κιότο πάνε σε καταστήματα που σε ντύνουν σαν γκείσα για την ημέρα και κάνουν βόλτες στη παλιά πόλη και αντίθετα με τις αληθινές γκέισες, χαίρονται πάρα πολύ οτάν τους βγάζουν φωτογραφίες.

Μέτα απο το Κιότο πήγαμε σε μια μικρή πόλη που λέγεται Νάρα. 'Εχουνε πάρκα με ελεύθερα ελάφια, που κυκλοφορούν και στην πόλη. Παρ' όλο που ήταν μικρή πόλη, είχε τους ποιους ωραίους νάους και μαγαζιά , πολλα χειροποίητα πράγματα.

Εδώ είναι η θέα άπο το δωμάτιο μας. Είναι ο κήπος τους ξενοδοχείου και δυστυχώς δεν μπορόυσαμε να μπόυμε μεσά.

Δεν φαίνεται στη φωτογραφία αλλα ο νάος που βλέπετε είναι τεράστιος. Και μέσα είχανε το μέγαλυτερο μπρούντζινο άγαλμα του Βούδα της Ιαπωνίας.

Για να καταλάβετε το ύψος του, τα μικρά αγαλματα του Βούδα γύρω του είναι στο μέγεθος των συνηθισμένων αγαλμάτων που βρίσκονται σε κανονικούς ναούς.

 

Μάλλον αυτός ο ναός είχε σχέση με τον έρωτα γιατί οι ταμπλέτες ήταν σε σχήμα καρδούλας. Επίσης ήταν το πιο γεμάτος με ταμπλέτες ναός. Μάλλον όλος ο κόσμος χρειάζεται λιγή βοήθεια στη ρομαντική ζωή τους^^

Δεν μπορούσαμε να πάμε στο Fuji άλλα τουλάχιστο το είδαμε άπο μακριά στο τρένο.

Και μετά γυρίσαμα στο Τόκιο για ακόμα λιγές μέρες

Στο Odaiba που είναι ενα τεχνητό νησί στο λιμάνι του Τοκίο με μόνο εμπορικά κέντρα και λούνα παρκ. Είναι λιγό τρομακτικό σαν ιδέα, έχουν και μινιατούρα του  Αγάλματος της Ελευθερίας. Πήγαμε εκεί για να δούμε ενα καινούριο εμπορικό κέντρο που άνοιξε φέτος και έχει ένα Gundam σε φυσικό μέγεθος.

Kαι κουνιέται!!!Δείτε το βίντεο που τράβηξα. Το ανέβασε ο αδερφός μου.

Japan

Αυτον τον Αύγουστο πήγαμε, εγώ και η Χριστίνα μαζί με τον αδελφό μας στην Ιαπωνία. Ταξίδι που δεν φανταζόμουνα να έκανα ποτέ. Απο αρκετά μικρή η Χριστίνα και εγώ ονειρεύομασταν να πάμε εκεί. Χωρίς αμφιβολία είναι μέχρι στιγμής το πιό ωραίο ταξίδι που έχουμε κάνει στη ζωή μας. Ήταν πολύ δύσκολο να αποφασίσω από τις 1800 φωτογραφίες που βγάλαμε ποιες να σας δείξω. Κατέληξα σε πενήντα που θα μοιράσω σε δύο ποστ.

Η Ιαπωνία ήταν ακριβώς οπως την φανταζόμασταν. Το Τόκιο είναι μια τεράστια πόλη με ψηλά κτίρια, διαφημιστικές πινακίδες παντού και γεμάτο κόσμο, αλλά μιλάμε για πολύ κόσμο. Γενικά δεν έχω δει τόσο κόσμο μαζεμένο. Το βράδυ είναι τελείως άλλη ατμόσφαιρα, γεμίζει με νεόν η πόλη και φωτίζεται απο παντού.Όμως τα κτίρια δεν είναι όλα τόσο μεγάλα οπώς φανταζόμουνα, είναι μεγάλα αλλά οι ουρανοξύστες είναι σχεδόν όλοι μαζεμένοι στην περιοχή Roppongi.

Κόντα απο το Tokyo Dome, το γήπεδο μπείζμπολ, είχανε ενα λούνα παρκ, του οποίου η σιδηροδρομική γραμμή περνούσε μέσα από ενα κτίριο.

Την εποχή που ήμασταν στο Τόκιο γινότανε το φεστιβάλ comiket. Ένα απο τα μεγαλύτερα φεστιβάλ comics του κόσμου. Βρήκαμε ενδιαφέροντα πράγματα αλλά όχι ακριβώς αυτα που θέλαμε. Παρόλο που ήταν φεστιβάλ φανζίν, οι δουλειές που κάνανε ήταν πιο πολύ στο εμπορικό στυλ και όχι τόσο ανεξάρτητες δουλειές. Πάντως ήταν πολυ καλά οργανωμένα, για να φανταστείτε οταν τέλειωσε το φεστιβάλ και φύγαμε όλη μαζί νομίζαμε ότι θα μας έπερνε καμία ώρα για να φτάσουμε στο σταθμό (που βρίσκοταν πολύ κοντά) και να καταφέρουμε να ανέβουμε στο τρένο. Όμως μας πήρε μόνο 20 λεπτά. 'Ολοι κάνανε ούρα, δεν σπρώχνανε και είχανε κανονίσει παραπάνω τρένα.

Το Τοκίο μου θύμισε λίγο τη Θεσσαλονίκη με την έννοια ότι ειναι γεμάτο μαγαζιά, εστιατόρια και μπαράκια. 'Ενα πολύ αστείο μέρος ήταν ο δρόμος Takeshita στην περιοχή Harajuku. Πολύχρωμα μαγαζια με ένα σωρό χαζομάρες.Τρέντυ ρουχά, Gothic, punk, ακόμα και Lollita όλα ήταν εκεί. Είναι απίστευτα ποζέρια οι ιάπωνες^^

Κάπως τυχαία βρήκαμε αυτο το μαγαζι (αν και μετα είδαμε ότι ήταν στον οδηγό μας) που έψηνες μόνος σου το φαγητό σου σε πολύ ζεστές πλατφόρμες. Το μαγαζι, που είχε επίσης γκαλερί στο ισόγειο, ήταν όλο σχεδιασμένο άπο διαφορετικούς καλλιτέχνες. Κρίμα που δεν βρήκαμε τέτοια  comics στο comiket.

Το άλλο ενδιαφέρον με το Τόκιο είναι η παραδοσιακή πλευρά του. 'Ύπαρχουν πολλοί νάοι στην πόλη. Αύτος που βλέπετε στις φωτογραφίες είναι ένας νάος για τους μαθητές και φοιτητές που έρχονται για να ευχηθούν για καλό βαθμό ή καλά αποτελέσματα. Γενικά πολλοί ναοί έχουν μια ειδικότητα, όπως θεραπευτική, ή για την αγάπη, ή για να πάι καλά η επιχείρισή σου (αυτός βρίσκεται στην Shinjuku έκει που ήταν το ξενοδοχείο μας και άπο ότι έλεγε ο οδηγός μας πάνε πολλοι απο τη γιακούζα εκεί^^)

Επίσις έχουνε ιδιωτικούς κήπους, με είσοδο αλλά τουλάχτιστο ανοιχτούς για το κοινό. Έχουν και πάρκα αλλά ήταν λιγό ξενέρωτα, μάλλον χάνανε το ενδιαφέρον τους λόγω της εποχής. Το καλοκαίρι τα κεράσια ειναι απλά δέντρα, είναι όμορφα μόνο όταν έχουν τα ροζ φύλλα τους. Αλλά οι ιδιωτικοί κήποι ήταν πολύ ωραίοι. Οι πιο πολλοί είχανε και λιμνούλα με γεφυράκια και νούφαρα.

Έδω είμαστε στο πάρκο Ueno και αυτο που βλέπετε είναι μια τεράστια λιμνή γεμάτη απο νούφαρα. Ήταν τόσο πολλά ούτε που φαινόταν το νερό. Στο βάθος φαίνεται ένας χαριτωμένος νάος, γενικά είχανε νάους παντού, όπως εμείς με τις εκκλησίες μας^^

Στο πάρκο Ueno είχανε κατί αγάλματα αλεπούδες, τα οποία αν θυμάμε καλά συμβολίζουν την προστασία στα σπίτια. Ανάλογα με το νάο υπήρχαν διαφορετικά προστατευτικά ζώα. Αυτό που δεν καταφέραμε να μάθουμε ήταν για ποιο λογό τους βάζανε σαλιάρα 0-ο

Να και δύο κακιές αλεπούδες στα κλουβιά τους. Απο το χρώμα της πέτρας φαίνονται καινούριες. Μάλλον είναι άκομα άγριες, όταν θα εξημερωθουν θα τις βγάλουν εξω^^