Παλιά γράμματα

Ήθελα να κάνω αυτό το ποστ από πέρσι, αλλά για διάφορους λόγους δεν είχα κάτσει να το ολοκληρώσω. Έχω γενικά ΠΟΛΥ καιρό να γράψω στο μπλογκ, ντροπή μου...

Πέρσι λοιπόν, μετά το θάνατο της θείας μου, μοιράσαμε με το σόι κάποια από τα πράγματα της. Εγώ θα έπαιρνα την αναλογική της φωτογραφική μηχανή, την ραπτομηχανή της και την συλλογή γραμματόσημων που είχε.

Είμαστε στο αυτοκίνητο εγώ και οι γονείς μου, με την συλλογή της θείας μου σε 2 σακούλες. Η μία περιέχει 4 μεγάλα βιβλία και μια άλλη μικρή σακούλα με όλα τα γραμματόσημα που δεν είχε φτιάξει ακόμα (με χαρτί ακόμα κολλημένο πίσω τους) και η άλλη είναι γεμάτη με παλιές καρτ-ποστάλ και πολλούς φακέλους. Κοιτάζω τα βιβλία, βλέπω πολλά ωραία γραμματόσημα, από διάφορες χώρες, διάφορες ημερομηνίες, μια κλασική συλλογή. Παίρνω μετά την άλλη σακούλα και βγάζω από εκεί μέσα ένα πακετάκι φακέλων. Φαίνονταν παλιοί, είχαν σφραγίδα από το 1924. Ανοίγω τον πρώτο και βρίσκω μέσα ένα γράμμα. Το λέω στους γονείς μου και αρχίζω και διαβάζω δυνατά, με λίγη δυσκολία γιατί ήταν γραμμένα πολύ καλλιγραφικά και πολύ πλάγια γράμματα και με ξεθωριασμένο μελάνι.

Μικρή παρένθεση: παλιά, για να γράψεις σωστά ένα γράμμα, έπρεπε να διπλώσεις στα δυο την σελίδα. Ξεκινούσες κανονικά από το μπροστινό φύλλο, αλλά μετά δεν πήγαινες στην από πίσω πλευρά, συνέχιζες να γράψεις στην δεξιά πλευρά του δίφυλλου, και μόνο μετά έγραφες στα αριστερά και στο τέλος στο οπισθόφυλλο. Κάτι το οποίο είχα ξεχάσει και μου πήρε λίγο χρόνο να καταλάβω πώς να διαβάσω το γράμμα.

Μετά θυμήθηκα ότι μας το μάθανε αρχές δημοτικού, αυτό και την καλλιγραφία (μας βαθμολογούσαν όντως για το πόσο καλά κάνουμε τα γράμματα και στα 3 δεκάρια μας έδινε η καθηγήτρια μια πένα για μελάνι. Εγώ πήρα μόνο μια αλλά την έχω ακόμα :) )

Τέλος πάντων, καταλαβαίνω μετά από λίγη ώρα ότι έχω την ερωτική αλληλογραφία του Raymond και της Victorine, κάτι που μας ενθουσίασε πολύ εκείνη την ώρα.

Ο Raymond είναι στρατιώτης “1er regiment d'artillerie, 1er groupe, 1er batterie” από όσο κατάλαβα είναι από το Τournai (από 'κει είναι και η μάνα μου) και εκεί δουλεύει και η Victorine, οπότε εκεί θα γνωρίστηκαν. Στο πρώτο γράμμα δεν είμαι σίγουρη άμα τα είχαν ή όχι αλλά λέει το έξης:

(Αρχικά είχα κάνει εγώ την μετάφραση, αλλά δεν έβγαινε πολύ νόημα. Ζήτησα την βοήθεια του Ορέστη, ο όποιος έκανε μια καταπληκτική δουλειά! Όχι άπλα τα μετάφρασε, κατάφερε να κρατήσει το στιλ και την ατμόσφαιρα που είχαν τα γράμματα εκείνη την εποχή! Ευχαριστώ πολύ Ορέστη ^^, σχεδίασα και τους χαρακτήρες έτσι όπως τους φαντάστηκα περίπου.)

Τουρναί, τη 1^η-8-24

Αγαπητέ μου Ραιμόντ,

Και αυτή την εβδομάδα το γράμμα μου θα φθάσει με καθυστέρηση αλλά δε φταίω εγώ για τούτο, να είσαι σίγουρος για αυτό. […] Σε ευχαριστώ για την καλήν σου πρόθεση αναφορικώς με το δώρο, θα παραμείνει δι’ εμέ μια πρώτη ανάμνησις.

Οκτώ ημέρες υπομονής λοιπόν, τι ευτυχία όταν θα διακρίνω τον σταυρό υποδεικνύοντα την επιστροφήν σου, η οποία πλησιάζει ελπίζω.

Ποιος άλλος πλην εσού θα μπορούσε να με ενδιαφέρει; Δεν μετανιώνω απολύτως τίποτε, η αναχώρησις σου ήταν αναμενόμενος, αλλά καθώς είμαστε δύο που περιμένουμε, ο χρόνος θα φανεί λιγότερος. Στις 3 Αυγούστου πηγαίνω εις Γάνδη ίνα δω την εμπορική έκθεση, μια ημέρα που θα είναι πλήρης σκέψεων δι’ εσέ, παρά την απόσταση που μας χωρίζει, αλλά αυτό θα γίνει την προσεχήν εβδομάδα. Ελπίζω να περάσω την Κυριακή με την συντροφιά σου, ξέρεις Ραιμόντ, είναι δύσκολο. Μη χάνεις ούτε την ελπίδα ούτε το κουράγιο σου, έχε μου απόλυτον εμπιστοσύνη, η καρδιά μου σου ανήκει.

Λάβε από το κοριτσάκι σου τις γλυκές αναμνήσεις της και τρυφερά φιλιά.

Τα λέμε σύντομα.

Να με σκέφτεσαι.

Η Βικτορίν σου.

Τουρναί, τη 16^η Οκτωβρίου

Στον μικρό μου στρατιώτη

Ανησυχούσα με την τοσαύτη καθυστέρησην των νέων σου. Δεν έφταιγες εσύ, εξ όσων παρετήρησα. Ο Γκαστόν παρέδωσε το γράμμα στην Φερνάντ την Τετάρτη το μεσημέρι κι όμως το είχε λάβει από την Δευτέρα. «Δεν με βλέπει» λέγει, ψέματα!

Κατά την γνώμη μου, Ραιμόντ, ο εξάδελφός σου είχε μπελάδες με την αγαπημένη του

για χάρη μας… Για να τον απαλλάξω από όλα αυτά θα πάψω να τον συναντώ, ωστόσο τα γράμματα σου θα μου παραδίδονται κανονικώς.

Καμιά αλλαγή για τον Ερνέστ, η αρρώστια πρέπει να κάνει τον κύκλο της. Εάν επιστρέψεις στις 26 ειδοποίησε όσο νωρίτερα ημπορείς, ίνα προλάβω να εύρω μια δικαιολογία και να μην προκαλέσω υποψίες εις τους γονείς μου.

Η μαμά πιστεύει την όλη ιστορία μας σχετικώς με τον Ρoζέ και την Μαρί-Λουίζ, επιτέλους επελύθη το θέμα, χαίρομαι για αυτό. Η Σιμόν σε ευχαριστεί για τις καλές σου προθέσεις, θα τις μεταφέρει εις τον Ρενέ· δυστυχώς βρίσκεται σε ταξίδι και θα επιστρέψει το Σάββατο βράδυ. Σε ενάμιση μήνα θα είναι όπως κι εσύ: ένας όμορφος στρατιώτης. Ελπίζω να σε ειδώ ξανά συντόμως, και τούτη την φόρα ίσως ο καιρός να μας κάνει την χάρη. Δεν θα βαρεθούμε, όπως την τελευταία φορά που είχες έρθει. Την Κυριακή σίγουρα δεν θα βγω το απόγευμα, περιμένω με ανυπομονησία εκείνο το απόγευμα για να πάμε στην Halle au drap*, επιθυμώ πολύ να χορέψω!

Λάβε, μικρέ μου Fass (το χειρόγραφο σημειώνει «ancient», ότι πρόκειται για παλιομοδίτικη λέξη που μάλλον σημαίνει «στρατιώτης») τα πιο γλυκά και τρυφερά φιλιά από το πάντα ειλικρινές κορίτσι σου.

Βικτορίν

*Μεγάλη σκεπαστή Αγορά (Halle) του Τουρναί, κατασκευάστηκε τον 13^ο αιώνα, ανακατασκευάστηκε τον 17^ο αιώνα και στα 1881 και υπάρχει ακόμη και σήμερα

Έτσι είναι τα περισσότερα γράμματα της Βικτορίν. Ξεκινάει πάντα με το “μικρό μου στρατιώτη” ή το “κοτοπουλάκι μου” μιλάει για τους φίλους τους τη Σιμόν, τον Ζιλμπέρ, τη Ζιζί τον Γκαστόν και τον Πολ ( Τι παλιά ονόματα κι αυτά!), τη δουλειά της, τις εξόδους της και τον καιρό (όντως σε κάθε γράμμα λέει τι καιρό είχαν, αλλά αυτό είναι πράγμα που συζητάμε πολύ στις βόρειες χώρες) και που και που κάνα παράπονο, που δεν έρχεται αρκετά συχνά. 
Από τον Ραιμόντ έχουμε μόνο καρτ-ποστάλ που λέει που βρίσκεται, στο Βέλγιο στην Γερμανία στην Γαλλία, πάντα με αγάπη, σκέψη και τρυφερά φιλιά.

Τα διαβάζω όλα αυτά δυνατά μέχρι που φτάνουμε σε ένα γράμμα αλλιώς γραμμένο. Ξεκινάω και το διαβάζω και διαπιστώνω ότι είναι από άλλη κοπέλα, την Mariette! Ξεκινάει το γράμμα της έτσι

21-10-25

Κύριε Ραιμόντ,

Το λοιπόν, ελπίζω να μην σας έκανα να αναμένετε πολύ έως ότου σας αποστείλω μία φωτογραφία. Μονάχα που δεν είναι πολύ καλή, μου φαίνεται ότι η δεξιά πλευρά είναι πολύ θολή. Τέλος πάντων ελπίζω ότι θα φωτογραφηθώ ξανά συντόμως.

Πιστεύω ότι θα λάβω την δική σας το συντομότερο δυνατόν.

Αυτό που με χαροποιεί είναι να γνωρίζω ότι σκέπτεσθε λίγο... και την φιλενάδα σας.

Ελπίζω ότι θα μου το επαναλαμβάνετε το συχνότερο δυνατόν. Γνωριζόμαστε τόσο λίγο και ωστόσο μου φαίνεται ότι σας γνώριζα ανέκαθεν. […]

Πιστεύω πως θα πάω στις Βρυξέλλες στις 3 Δεκεμβρίου μέχρι τις 6. Δεν μπορώ να το υποσχεθώ δεδομένου ότι με προσεκάλεσε η αφεντικίνα μου που πηγαίνει εις τους γονείς της. Τέλος πάντων, εάν πάγω δε θα παραλείψω να σας το γνωστοποιήσω.

Μην ξεχάστε να μου στείλετε μια φωτογραφία λοιπόν.

Ωστόσο, τελεύω τούτες τις λίγες γραμμές επιτρέποντας μου να σας αποστείλω τα καλύτερα φιλιά μου.

Η φιλενάδα σας

Μαριέτ

Υπήρχε και μια ρομαντική καρτ ποστάλ (με ένα ζευγάρι) που του έστειλε. Λέει πως άργησε να του απαντήσει άλλα τον σκέφτεται, λέει τι θα κάνει, λέει για τον καιρό, και πολλά φιλιά, κτλ.

Έχει ακόμα ένα γράμμα από μια κοπέλα που λέγεται επίσης Μαριέτ, πρωτευουσιάνα αυτή, από τις Ixelles (κοντά από εκεί που μένω εγώ τώρα) και του λέει

Τετάρτη βράδυ

Κύριε Ραιμόντ.

Σας έκαμα να περιμένετε. Είχα πολλή εργασία, και καθώς την Κυριακή εβρισκόμουν εις την εξαδέλφη σας την Ελβίρα, δεν είχα ούτε μία στιγμή ίνα σας γράψω. Ελπίζω να μην μου κρατάτε κακία. Είμαι πολύ χαρούμενη που μαθαίνω ότι έρχεστε εις Βρυξέλλες τη 1η Νοέμβρη, επιτέλους θα έχω την χαρά να σας ειδώ. Θα ήθελα να ξέρω τι ώρα θα βρίσκεστε εις την Ελβίρα.

Σχετικώς με την πληροφορία που ζητήσατε, όντας ετράβηξα τούτη την φωτογραφία εις την παλιά γέφυρα , αλλά αυτός δεν είναι λόγος ίνα την κρατήσετε· θα μου την επιστρέψετε την ημέρα κατά την οποία δεν θα τη χρειάζεστε πια, και τούτη η ημέρα θα είναι η 1η Νοεμβρίου. Έτσι δεν είναι, κύριε Ραιμόντ;

Συγχωρείστε με που δε σας γράφω τετρασέλιδο γράμμα, αλλά εάν ηξέρατε πόσο μου αρέσει να γράφω, και αυτό φαίνεται: δείτε τι στιλ και ποσά λάθη, τέλος πάντων βάζω τα δυνατά μου.

Σας αποστέλλω, κύριε Ραιμόντ, τις καλύτερες σκέψεις μου

Μαριέτ.

ΥΓ: Ανυπομονώ για την 1^η ίνα σας δω, έχετε και την καλημέρα της εξαδέλφης σας.

(Καθώς έγραφα το κείμενο διαπίστωσα ότι είναι δυο ξεχωριστές κοπέλες. Νόμιζα πώς ήταν μια η Μαριέτ, αφού είχαν ίδιο όνομα, αλλά στα γράμματα φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι διαφορετικό άτομο!)

Έχουμε φάει τρελή ξενέρα στο αυτοκίνητο. Τι? Φλέρταρε και με άλλες ενώ τα είχε με την Βικτορίν? Ποια πήρε τελικά την Βικτορίν, την Μαριέτ ή την Μαριέτ? Ψάχνω στην σακούλα και βγάζω ένα σωρό φακέλους αλλά ήταν όλοι τους άδειοι. Δε θα μαθαίναμε ποτέ με πια παντρεύτηκε μέχρι που βρήκα την τελευταία καρτ-ποστάλ

Τουρναί 7-11-1940

Καλημέρα αγάπη μου,

Μην ανησυχείς για την κάλυψη σου, χρησιμοποιήθηκε (εδώ δε κατάλαβα τι εννοεί ακριβώς...)

Ο Λουί-Λουκ επέστρεψε λίγο μετά την συνθηκολόγηση. Ο Σάρλ Μπρεάν είναι στην Γερμανία και για τον Ζυλ δεν είμαι σίγουρη, διότι τον Ιούνιο πήγα με το ποδήλατο στην Leuze, η Σολάνζ δούλευε, έκατσα λίγο στην Σιμόν. Είδα την Σολάνζ για πολύ λίγο. Η Σιμόν πίστευε ότι ο Ζυλ ίσως να βρίσκεται στην νότια Γαλλία. Από τότε, δεν είχα καθόλου νέα. Ούτε κουβέντα από την Σολάνζ. Ο κύριος Ρούζβελτ βγήκε στις εκλογές, να τος πάλι πρόεδρος τον Ηνωμένων Πολιτειών για 4 χρόνια. Θα μάθεις τις λεπτομέρειες από τις εφημερίδες. Η εφημερίδα έρχεται κάθε ημέρα, αλλά εσύ την λαμβάνεις άραγε; Όλη η οικογένεια είναι καλά και εμένα πλέον η υγεία μου είναι καλή. Συνεχίζω στην δουλειά. Η μεγαλύτερη μου ευτυχία θα ήταν να σε ξαναδώ το συντομότερο δυνατόν, αν και όλοι εδώ είναι πολύ καλοί· όμως δεν είναι άνθρωποι του συνηθισμένου περιβάλλοντος μου. Ανυπομονώ να συνεχίσουμε την κοινή ζωή μας. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που εκτιμάς την ευτυχία σου.

Σε φιλώ και τα λέμε σύντομα.

Βικτό.

Και αυτό ήταν το τελευταίο που διαβάσαμε από την Βικτορίν και τον Ραιμόντ

Από την μία είχα χαρεί που ήταν με την Βικτορίν, από την άλλη δε χαιρόμουνα καθόλου που το τελευταίο γράμμα ήταν όταν ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ξέραμε ότι είχαμε την αλληλογραφία του Ραιμόντ, και ότι τα είχε κρατήσει όλα, οπότε σίγουρα γύρισε σπίτι μετά από αυτή την κάρτα. Αλλά για πιο μετά...

Και δωράκι για το τέλος: στην συλλογή της θείας μου βρήκα και αυτή την υπέροχη ερωτική καρτ-ποστάλ.

dimiourgiki ekthesi

'Εφτιαξα για μια φίλη μου ενα flyer/αφίσα για μια έκθεση που θα κάνει με μια φίλη της σε ενα μαγαζί στη συγγρού.
Όσοι είστε στη πόλη, ελάτε καμιά βόλτα, θα έχει ωραία πράγματα

Και ενα τραγουδάκι στο "mood" μου αυτές τις μέρες

Παλιά σχέδια

Χαίρεται
Βρήκα σε ενα παλιό μπλοκάκι μου κάτι σχέδια και είπα να τα ανεβάσω, τους έβαλα λίγο χρωματάκι για να μην είναι τελείως μουντά.
Το πιο παλιό ειναι του 2007, και μανγκοφέρνει αρκετά...


Τα υπόλοιπα ειναι του 2008.
Είχα σχεδιάσει την Σταυρούλα (που με σχεδίαζε) λίγο πριν φύγει για Erasmus στην Ισπανία


Το επόμενο σχέδιο είναι απο την Emily Dickinson (από μια φώτο που υπάρχει στο ίντερνετ αμα γκουγκλάρετε το όνομα της).
Δεν μ'αρέσουν πολύ τα ποιήματα, αλλα το συγκεκριμένο κάτι μ' είχε κάνει, και έπειτα είδα την φωτογραφία της, και ήθελα να την σχεδιάσω
Το ποίημα δεν είναι ολόκληρο, δε χωρούσε όλο στη σελίδα αλλα μπορείτε να το βρείτε εδώ

Η ραπτομηχανή μας, την είχα κάνει τότε που την πήραμε

Και για το τέλος, ενα bonus του 2009...
Καλά είχαμε περάσει εκείνο το βράδυ!

Μια εικόνα για κάθε λέξη (fur jedes Wort ein Bild)

..και συγνώμη για την έλλειψη "διαλυτικών" (αουμλαουτ-ουαμλαουτ πως τα λενε...)

Πρωτού περάσουμε όμως στο βασικό μας θέμα ας κάνουμε εναν μικρό πρόλογο.
Κατ αρχήν πώς περάσατε τις διακοπές σας? Εμεις κάλά σχετικά, ήσυχα, με καποια "μικρά" ατυχήματα, ωστόσο. Σίγουρα ξεκουραστήκαμε πολύ και φυσικά τώρα που μπαίνει ο Σεπτέμβρης θα δουλέψουμε πολυ ως συνήθως. (χοχοχο)

Που λέτε, οι βόλτες στη Θεσσαλονίκη είναι ωραίο πράγμα όταν η πόλη είναι άδεια. Βεβαια εδώ υπάρχει ένα όριο γιατι καποια στιγμή τον Αυγουστο, αφου απολαύσεις την μοναχική σου βόλτα, θέλεις να κατσεις και να πιεις έναν καφε, μια μπύρα, κάτι... και δεν υπάρχει τίποτα. Για καποιον λόγο, που δεν μπορω να εξηγήσω, οι ιδιοκτήτες των φοιτητομάγαζων και των άλλων καταστημάτων αποφασίζουν πως προτιμούν να πανε διακοπες από το να σερβίρουν καφέ στα 5 ατομα που έχουν μείνει στην πόλη. Μυστήρια πραγματα. Ακατανόητα...

Όπως και να 'χει αυτο δεν κρατάει πολύ. Μια δυο-βδομάδες δε μόστ. Και τώρα που η πόλη άρχισε να γεμίζει σιγα-σιγα με μικρά φοιτητούδια που νοικιάζουν και καθαρίζουν τα φρεσκα τους σπιτάκια είναι η καλύτερη περίοδος, νομίζω.

Υπήρχαν και πράγματα που δεν αλλαξαν καθόλου αυτο το καλοκαίρι και ένα από αυτά ήταν και η καθημερινή μου βολτα από ένα βιβλιοπαλαιοπωλείο για το οποίο πρεπει να σας έχω μιλήσει. Βρίσκεται στο δρομο για το γραφείο μου, μπροστά από την Αχειροποίητο και ανακαινίστηκε πρόσφατα. Εχει πολύ φτηνά μεταχειρισμένα βιβλία (καποια απο αυτά παιζει να μην ειναι καν μεταχειρισμενα, απλώς παλια) και αμα κατσεις μπορεις να πιεις καφε, μπυρα ή σπιτικιά κρητική ρακή και να διαβάσεις ο,τι θες. Εγω ψωνίζω τακτικά από κει (είπαμε: Ένιντ Μπλάιτον και τετοια) όμως τα κορίτσια δεν ειχαν παρει τιποτε ακομα. Οπότε καναμε την πρώτη μας ομαδική εξόρμηση μετά τις διακοπες εκει.

Εκείνη τη μέρα πήρα με 50 λεπτα ένα πανέμορφο βιβλίο γραμμένο στα γερμανικά. Εκδόθηκε στις 23 Ιουλίου του 66 από ότι βλέπω και νομίζω ότι είναι γραμμένο σε γραφομηχανη. Ο τίτλος είναι "Ηθοποιία", στα ελληνικά, γραμμένος με το χέρι, και από ότι μπορώ να καταλάβω από τα περιεχόμενα, εχει πολλές αναφορές στην αρχαία ελλήνική γραμματεία. Αποσπάσματα στα ελληνικά υπάρχουν επίσης πολλά μέσα στο βιβλίο και είναι όλα γραμμένα στο χερι! Προφανώς δεν υπήρχαν ελληνικοί χαρακτήρρες στη γραφομηχανή του τυπα. Ενθουσιαστικα, και ας μην μπορω να καταλαβω γρι (ή γρύ??)

Δείτε και το εξωφυλλο με το καταπληκτικό δέσιμο: συραπτικο και κολλητική ταινία. Όμορφα πραγματα...



Δε θα σας ενοχλούσα με πόστ για να σας περιγράψω αυτο το βιβλίο φυσικά, οσο όμορφο και να ειναι. Αλλά την ίδια μερα η Χριστίνα έκανε μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αγορα. Και γι' αυτήν θα σας μιλήσω:

Πρόκειται για ένα επίσης γερμανικό βιβλίο του '41 αυτή τη φορά. Φαινοταν πιο ταλαιπωρημένο, όπως βλεπετε, και καποτε ήταν ιδιοκτησιά ενος γιατρού-χειρούργου (Chirurg, λέω αλήθεια) που τον ελεγαν Κοτούλα. Αυτήν την συνήθεια, του να σφραγίζουν τα βιβλία τους, την έχω ξαναδει!


Το βιβλίο είναι για να μαθεις γερμανικά απ' ότι φαίνεται. Εχει πολλές εικονίτσες και -όπως λεει και ο τιτλος- για καθε εικόνα υπάρχει μια γερμανική λέξη. Γραφιστικά το βιβλίο ειναι αψογο. Ακόμα και οι ακρες του ειναι κομμένες στρογγυλα -πραγμα που η Χριστίνα λατρεύει σε βιβλία. Δείτε μια τυχαία σελίδα απο μέσα:


Ενώ, που λετε, καθήσαμε για μια μπυρα (και μετα ρακη!) και χαζεύαμε τις εικόνες του βιβλίου, τα αλογάκια και τα αλλα ζώα της φάρμας, περασε η φίλη μας η Λιόλια και καθησε μαζι μας.

Μόλις της είπαμε για τα αποκτήματά μας, αναρωτήθηκε εάν το βιβλίο με τις λέξεις ειναι προπαγανδιστικο. Ομολογουμένως αργήσαμε να καταλάβουμε τι εννοεί (ΠΡΟΣΟΧΗ! η γραφιστική τυφλώνει!). Ομως πραγματι το '41 στη Γερμανιά είχε παντου ναζί. Και σε μεγάλο κομματι της Ευρώπης είχε ναζί, εδω που τα λεμε. Ναζί απο δω, ναζί από κει...

Γελασαμε -λίγο, ελαχιστα νευρικά- με τη Λιόλια και της είπαμε οτι λεει υπερβολες. Ενα βιβλίο για να μαθεις γερμανικά ήτανε. Τι να προπαγανδίσεις από κει?

Και συνεχίσαμε και οι 4 το ξεφύλλισμα με εναν κόμπο στο στομάχι...
Και τιποτα δεν φαινόταν πια τόσο αθώο...

Το γουρουνάκι ήταν διπλα σε έναν φυλακισμένο...

...και σε έναν κρεμασμένο την αλλη φορα...

Το κουνελάκι διπλα σε μια μάχη...

Το προβατάκι έτοιμο να το πιάσουν με το λάσο...

Και διπλα στο νόστιμο μπρέτσελ, ενα σπίτι καιγόταν...


Και τι ήταν όλα αυτα τα οχήματα και τα κράνη και τα όπλα και οι στρατηγοί? Και γιατί όλες οι γυναίκες ειναι νοσοκόμες? Και γιατι πρεπει να ξέρουμε ολους τους στρατιωτικούς βαθμούς? Και γιατί τόσοι τραυματίες? Και τόσοι νεκροί?



** Όπως ίσως θα υποψιαστήκατε, δεν ήταν καθόλου τυχαία η εικόνα που εβαλα στην αρχη. Τη διαλεξα με προσοχή για να είναι σχετικά ανώδυνη

Μετα είδαμε και πιο απροκαλυπτα πραγματα: τον αράπη, τη σβάστικα.... δείτε και στο τελος:...

...ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟ!

Φρίκη, φρίκη! Η Χριστίνα δεν το ήθελε πια το βιβλίο, το πήρε η Σταυρούλα. Για να μας διαλυθεί καθε αμφιβολία, διαβασαμε και τον χαιρετισμό στον πρόλογο του βιβλίου:


Και τιποτα δεν ΗΤΑΝ πια τόσο αθώο... Ακόμα και η μαμα...

Νοσταλγικό πόστ: Μέρος Α'

Γειά σας!

Όπως βλέπετε δεν ξέχασα την υπόσχεση που είχα κάνει στα σχολια του πόστ με τις υπέροχες εικονογραφήσεις του Ρώσου τυπά. Οκ, άργησα λίγο αλλα μη μου πείτε οτι περιμένατε να είμαι και στην ώρα μου, ε?

Λοιπόν πήγα στο πατρικό μου με σκοπο να φέρω "τα πιο αγαπημένα μου παιδικά βιβλία" και να σας δείξω μερικές απο τις εικόνες. Όταν ομως έφτασα μπροστά στη βιβλίοθήκη μου (δηλαδη στην βιβλιοθήκη του αδερφου μου -και καλα- γιατι ΕΚΕΙ έχουν καταλήξει σχεδόν ολα τα παιδικά μου βιβλία. Ταχατες "για να τα διαβάσει και αυτος". Πραγμα που δεν έγινε ποτέ, βεβαια, γιατι ο αδερφός μου αγαπάει το διάβασμα περίπου όσο εγω αγαπάω το ράγκμπυ. Τέλος παντων, δεν πειράζει, τουλάχιστον γλιτώσαν από την μαμάκα μου και τις τάσεις "αδειάσματος χώρου" που κατα καιρούς την πιάνανε, θυμάμαι, και μετα εμεις ψάχναμε τα παιχνίδια μας και αυτα ήταν στο χωριο, στην αποθήκη με τα κρεμμύδια και τις σκούπες που εφτιαχνε ο παππους...)

Τι ελεγα? Ναι. Όταν εφτασα στη βιβλιοθήκη μου, πελάγωσα πλήρως. Οχι οτι είχα και υπερβολικά πολλα βιβλία, αλλα ήταν ολα μα ΟΛΑ αγαπημένα. Ξερω κάθε εικόνα απο έξω, κάθε προσωπο, καθε τερας ή νεράιδα που υπάρχει σε ολες τις πόζες τους και ειμαι σίγουρη πως αμα αρχίσω να διαβάζω και τα κειμενα, θα μου έρχονται φρασεις στο νου ακριβώς όπως είναι γραμμένες.
Είναι πολυ περίεργο πραγμα το δέσιμο με τα παιδικα βιβλια.
Και με τα παιδικα video games...
Και με τα παιδικά ο,τιδήποτε...
Χμ.

Έκανα μια επιλογη, δεν ξερω ακριβώς με ποια κριτήρια, μαλλον κατι σε "Παίρνω Ό,τι Βρω Μπροστά Μου Και Αν Ειναι Πολυ Βαρια Τελικα, Αφήνω Κάποια" όμως μαζεύτηκε αρκετό υλικό και ίσως δε χρειάζεται να τα παρουσιάσω ολα. Ή ίσως να πρεπει να ανοίξω καινούριο blog μόνο με αυτο το θέμα.( Χα! Μην τυχόν το κανει κανενας απο σας! Εγω το είπα πρωτη!)

Για την ώρα θα σας θυμίσω καποια βιβλία που σίγουρα θα είχατε κι εσεις και θα τα είχατε αγαπήσει. Δεν παιζει αλλιως. Θυμαστε μια σειρα 6 τόμων με ιστορίες απο τον Πραμυθένιο Κόσμο του Δάσους? Εκδόσεις Αδερφοί Στρατικη (εννοειται!) και εικονογράφηση Tony Wolf. (Επ' ευκαιρίας, δεν βρήκα καμια σημαντική πληροφορία γι αυτον. Έκτος απο το ότι ειναι υπέροχος. Αμα ξερετε κατι πειτε μου. Δεν εκανα και τρελο ψαξιμο βεβαια...). Σε αυτην τη σειρά συμβαίνουν καταπληκτικές ιστορίες σε ενα μαγικό κοσμο με νανους, νεράιδες, ξωτικά, κλπ. Δεν τους συμβαίνουν παντα τρελές περιπετειες, αλλα και οι στιγμές απο την καθημερινή τους ζωή καθε αλλο παρα συνηθισμένες είναι.

Στον πρωτο τόμο γνωρίζουμε τα ζώα του Δάσους. Είναι θεόγλυκα με τα ρουχάκια τους και ζουν ωραια και καλα (ατμόσφαιρα στρουμφοχωριου) τραγουδάνε, χορεύουν, φτιάχνουν γλυκα, ψήνουν καλαμπόκι, πανε εκδρομες κλπ. Μέχρι που ένας μεγάλος κατακλυσμός καταστρέφει τα σπίτια τους και αυτα αναγκαζονται να ταξιδέψουν μακρια με αυτοσχέδιες βαρκούλες (και με ενα τεράστιο ξύλινο τσόκαρο....). Ξυπνάνε σε μια μακρινή χώρα, τη χώρα των Νανων. Κι εμεις παμε...

...Στον δεύτερο τόμο για να γνωρίσουμε τους Νάνους. Η κοινωνία των Νάνων είναι αρκετά διαφορετική. Οι Νάνοι είναι ολοι ίδιοι (κοντοι -εχμ..- με κοκκινα σκουφιά, γενιάδες και ξύλινα τσοκαρα με ριγέ καλτσες και μπλέ ποδιές. Έχουν ολοι ονοματα λουλουδιών. Καθένας απο αυτούς έχει και μια ιδιότητα. Υπάρχει ο Νάνος αρχηγός (ο Τριαντάφυλλος) ο Νάνος Μάγος (ο Χρυσάνθεμος), ο μαραγκός (ο Γεράνιος, με τον οποίο ήμουν ερωτευμένη, νομίζω)ο ζωγράφος (ο Υάκινθος) κλπ κλπ (μαλλον αυτοί μοιάζουν πιο πολυ με στρουμφοχωριο, τωρα που το σκέφτομαι...). Νάνοι και ζώα γίνονται φίλοι και περνάνε καλα. Φτιάχνουν πατίνια, πολυκατοικία με ασανσέρ, μηλόκρασο, υποβρύχια, αερόστατο για το λαίμαργο ορτύκι που εφαγε πολλή μαρμελάδα, παίζουν θέατρο κλπ

Στον τρίτο τόμο, ερχονται οι γίγαντες! Το μεγαλο ξυλινο τσοκαρο πριν? Ανήκει σε καποιον απο αυτους. Οι γίγαντες είναι τρεις, αλλα μόνο ο ένας μένει, ο Κοκκινογένης. Είναι αυτός που του έβγαλαν ένα χαλασμένο δόντι, το οποίο πονούσε πολυ. Με ένα μαγικό δαχτυλίδι που έχει ανακαλύψει ο μαγος Χρυσάνθεμος, ο γίγαντας μπορεί να μικραίνει όποτε θελει και να παίζει με τους νανους και τα ζώα. Στο τελευταίο κεφάλαιο, πηγαίνουν ολοι μια μεγάλη εκδρομή, πέρα απο το Δάσος με τις Καμπανούλες. Αυτό το δάσος, ανήκει στις νεράιδες, οι οποίες εμφανιζονται...

...Στο τέταρτο βιβλίο της σειράς. Οι νεράιδες ειναι 6 συν την βασιλισσα τους, που δεν την βλέπουμε ποτέ σε εικόνα, αλλα πρεπει να ειναι τρομερη! Δεν είναι ολες ομορφες, ούτε ιδιαίτερα καλες και αυτό ειναι αρκετα περίεργο αμα το σκεφτεί κανεις!

Φυσικά η λατρεμένη μου νεράιδα ήταν η Γαλάζια. Ξανθια:Ρ Είχα μια τρέλα με τα ξανθα κοριτσάκια, ομολογω... Εξίσου ομορφη ήταν η Λευκή νεράιδα (με μακρια μαυρα μαλλια, εμοιαζε με γιαπωνέζα). Αυτή αγαπούσε τη μουσική. Και οι δυο αυτες νεράιδες πεθάνανε, πριν τελειώσει το βιβλίο. Ναι, καλα το ακουτε! ΠΕΘΑΝΑΝΕ! ΚΑΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΟΤΕ! Γενικά, δεν τα πηγαν πολυ καλα οι νεράιδες. Ενω στην αρχή ήταν όλα ωραία και καλα, και φτιαχναν σπίτια απο κολοκύθες και φτιάχναν σπίτια και τσουλήθρες απο παγωτο (η Παχουλή νεράιδα είχε την ιδέα...) και παιζαν με τον μαγικό καθρέφτη και προσπαθουσαν να φτάσουν το φεγγαρι με μια σκαλα, ξαφνικά αρχίσαν ολα αυτα τα τραγικά γεγονοτα. Η Ψηλή νεράδια (που ήταν κακομούτσουνη) αποφάσισε να ζήσει στον βυθό της θάλασσας δίπλα σε ενα γέρο-βασιλια, που ειχε πολλα πλούτη και τη δύναμη να την κάνει ομορφη. Η Κοκκινη νεράιδα, που ήταν πολυ αταχτη, επαιξε με τα επικίνδυνα μαγικα που βρήκε στο βιβλιο του μαγου, και εγινε τοσο μικρή που χάθηκε. Η Παχουλη επέστρεψε στη Βασιλισσά της και τελικά εμεινε μονο η Κοντή νεράιδα στο χωριό των Νάνων. Η πιο ασχημη απο όλες! ΓΚΡΡΡΡ!

Στο πεμπτο βιβλίο, οι νανοι ανακαλύπτουν κρυμμένα σε ένα δέντρο τα 3 πιο ζωηρά ξωτικά του κόσμου. Τον Ξιδάκη, τον Αλατάκη και τον Πιπεράκη. Αλλα αυτα τα άταχτα ξωτικά ειχαν μια σελίδα με υπέροχα ΥΠΕΡΟΧΑ optical illusions πραγματα, που πρώτη φορά εβλεπα στη ζωή μου. Ξερετε, αυτα που οι γραμμες που βλεπεις και φαίνονται στραβες, τελικά είναι ίσιες, εκεινα τα προσωπα που σχηματίζουν ενα λευκό ποτήρι και βλεπεις είτε τα προσωπα, είτε το ποτηρι... Τελεια πραγματα!

Και στο έκτο βιβλιο ( που πιστεύω θα αρεζε παρα πολυ στη Χριστίνα) γνωρίζουμε την Παράξενη Χώρα, την χώρα των Δράκων. Και όχι μονο τη γνωρίζουμε, αλλα εξ' αιτίας μιας παρεξήγησης κι ενος κακου, μαύρου Νάνου, παραλίγο να ειχαμε και ΠΟΛΕΜΟ! Δεν είχαμε τελικα, ολοι γίναν φίλοι. Επίσης οι Δράκοι δεν έχουν φτερά παρα μονο αμα φάνε κατι φυτά. Μετά εκουν ΚΑΙ φτερα ΚΑΙ πετάνε και φλόγες απο το στόμα!

Βρηκα ενα ακομα πόστ που μιλάει λίγο για τα βιβλία αυτα, και μαλιστα έχει καλύτερες εικόνες απο εδω, οπότε περάστε μια βολτα και απο εκει.----->κλικ!

Αν νομίζετε οτι θα σταματήσω το πόστ εδω, ειστε γελασμένοι. Απλώς θα είμαι λίγο πιο σύντομη για αλλες δυο σειρές βιβλία που θα σας θυμίσω:


Η Εγκυκλοπαίδεια των Παραμυθιων: Παραδοσιακά πραγματα. Παραμύθια από όλον τον κόσμο, με εικόνες. Αδελφοί Στρατικη και πάλι και εικονογραφηση (ω, ναι!) και πάλι ο Tony Wolf. Σε λίγο διαφορετικό στιλ. Σας έχω εδω μονο ένα δείγμα, και μαλιστα οχι από αυτά που είχα πολυ μικρη. Μικρή ειχα μονο την τέταρτη εγκυκλοπαιδια, με την Κοκκινοσκουφίτσα. Εκεί, θυμαμαι τις εικόνες πραγματικά απ' έξω. Από έξω γνωριζά και το διακοσμητικό μοτιβο σε εξώφυλο και οπισθόφυλλο, που ειναι το ίδιο σε ολα τα βιβλία της σειρας. Την βλέπετε την νεράιδα πανω δεξια? Ε, μικρή νόμιζα πως ήταν ένα απο τα πιο ομορφα πλασματα του κοσμου. Δυστυχως πιο πολυ εμοιαζα στην αριστερη νεράιδα, που ίσως να ειναι και αγόρακι...χε..

Με την εικόνα του εσωφυλλου έχω ασχοληθει επίσης πολυ. Μα τη βλέπετε? Ειναι μια ΓΑΤΑ ντυμένη ΓΙΑΓΙΑ και λεει παραμύθια σε 10 μικρα ποντικακια (το θυμόμουν οτι ειναι 10! απιστευτο...) Δεν ξέρω τι θέλει να πει η εικόνα (παίζει να έχει καποιο καλο μήνυμα), παντως μικρή ήμουν σίγουρη οτι μολις τελειώσει με τα παραμύθια, θα τα φάει τα ποντικάκια. Θα πεταχτει και ΧΡΑΠ! θα τα αρπαξει. Σαν τα παραμύθια της Χαλιμάς αλλα από την αναποδη, ενα πράγμα... Επίσης, όπως βλεπετε, τα 5 -τουλάχιστο- ποντικάκια, ειναι κοριτσάκια. Πρεπει να εχω περάσει απειρες ώρες ενώ αναρωτιέμαι πιο φουστάνι ειναι πιο ομορφο. Νομίζω αλλαζα γνώμη συνεχως.

Και μια κανοινική Εγκυκλοπαίδεια για παιδια. "Το βιβλιο του/της/των μπλα μπλα μπλα"

Ελα, τα ξερετε και αυτα φυσικα. Εκδόσεις Στρατικη (αναρωτιέμαι αν υπήρχαν αλλες στην Ελλαδα...)
Θελετε να μαντέψετε ποιος εικονογραφεί? :Ρ

Από αυτή τη σειρα, πολυ μικρή είχα μονο το βιβλίο των εξερευνήσεων. Και τα θυμαμαι ΟΛΑ από εκεί. Τούνδρα, σαχάρα, στέπα, κολεόπτερα, σαρανταποδερούσες, τα παντα σας λεω! "Βοηθάει τα παιδιά ν' αγαπούν το σχολείο"

Για το δευτερο μερος θα πρεπει να περιμένετε, μαλλον. Μέχρι στιγμής δεν ήμουν και πολυ "πλήρης", ουτε εκανα ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικές επιλογές. (Στρατικη-Tony Wolf, ουτε μετοχές τους να ειχα). Εν τω μεταξύ εσεις διαβαστε αυτο το ομορφο (και εξυπνο) πόστ για την αγαπημένη Enid Blyton. (τι ποια είναι? αυτη που έχει γράψει τους Πεντε Φίλους, τα Πεντε Λαγωνικά, τους Μυστικούς Εφτα και αλλα πολλά παιδικά αστυνομικα! Και κατι ιστορίες που διαδραματίζονται σε οικοτροφεία με κοριτσάκια. Πολυ σαδομαζο καταστάσεις.... με την παιδική εννοια, ομως) Αλλα εγω θα μιλήσω μονο για εικονογραφήσεις, ετσι για να κρατάμε τα προσχήματα τουλαχιστον....Όταν ερθει η ωρα!

Ρούσικα Παραμύθια

Γεια σας και καλωσήρθατε στη σαρακοστη! Νωρις νωρίς φέτος -εγω ακόμα θυμαμαι τα μελομακάρονα που δεν εφαγα φετος...αχ!

Που λέτε, πριν απο λίγες μέρες, ο φίλος μας ο Μανώλης, μου έφερε να δώ μια απίστευτη ανακάλυψη που έκανε κάπου (δε θυμαμαι ακριβώς πού, αλλα είμαι σίγουρη ότι ανακατεύεται μια θεία στην όλη υπόθεση). Αυτην την ανακάλυψη θα μοιραστώ μαζί σας τώρα.

Πρόκειται για μια ελληνική έκδοση πολυ-πολυ παλια (δε γνωρίζω του πότε ακριβώς) μερικών εικονογραφημένων ρώσικων παραμυθιών -μαλλον το υποψιαστήκατε απο τον τίτλο, ε? Η εικονογράφηση είναι πολυ ιδιαίτερη. Είναι ενός ρώσου καλλιτέχνη, του Ιβάν Γιάκοβλεβιτς Μπιλίμπιν, του οποίου το μινι βιογραφικό σας παραθέτω όπως ακριβώς υπάρχει στα βιβλία:

"Ο ρώσος χαράκτης Ιβάν Γιάκοβλεβιτς Μπιλίμπιν (1876-1942) διέπρεψε στην εικονογράφηση βιβλίων και στη σκηνογραφία.

Ο Ι.Γ. Μπιλίμπιν έχει δημιουργήσει δική του χαρακτηριστική τεχνοτροπία στην εικονογράφηση βιβλίων, που βασίζεται στο λεπτότατο στυλιζάρισμα των στοιχείων της λαϊκής και της μεσαιωνικής ρωσικής τέχνης (χρωματολιθογραφία, κέντημα, ξυλογραφία, μικρογραφία κ.α.).

Τα έργα του χαράκτη Ι. Γ. Μπιλίμπιν, που διακρίνονται για την αυστηρή γραμμη, την επίπεδη φόρμα και τη διακοσμητική του υφή, βρίσκονται πολυ κοντα στη μοντέρνα ζωγραφική.

Η εικονογράφηση από τον Ι. Γ. Μπιλίμπιν διαφόρων ρούσικων παραμυθιών και θρύλων ζωντανεύει το θαυμαστό κόσμο του ρούσικου φολκλορ"

Σημειώνω και τα υπόλοιπα στοιχεια της έκδοσης:

Μετάφραση, διασκευή: Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής
Η εικονογράφηση έγινε με αναπαραγωγή των προτότυπων που φυλάγονται στο ΓΚΟΖΝΑΚ, ΜΟΣΧΑ

Η εκδοτική παραδόξως δεν αναγράφεται -στα ελληνικά τουλάχιστον. Υποψιάζομαι όμως ότι κάπου λεει "Συγχρονη εποχή" στο ρώσικο αλφάβητο.

Και τωρα η ώρα της εικόνας! Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε όσο κι εγώ. (Η αδυναμία μου στα παραμύθια και μαλιστα στα παλιά και μάλιστα στα εικονογραφημένα και μαλιστα στα ρώσικα -ουφ!- δεν κρύβεται!)