Comicdom Con Athens 2014 - Ετήσια Αναφορά

Γεια σας!

Έχω καταλήξει ότι το να γράφεις σε blog τη σήμερον ημέρα είναι σχεδόν ρετρό, αλλά επειδή και το ρετρό είναι στη μόδα, όλα καλά!

Σήμερα Τετάρτη απόγεμα, ετοιμάζω τον τρίτο καφέ της ημέρας και σκοπεύω να σας μιλήσω λιγάκι για το Comicdom Con Athens 2014, που μόλις τελείωσε. Λέω «μόλις» γιατί, αν και περάσανε πάνω από 2 εικοσιτετράωρα από την τελετή λήξης, ο απόηχος στα σόσιαλ μίντια είναι τριγύρω μας. Και στις καρδιές μας! Χο-χο-χο! (Σημειώνω ότι όχι, δεν πίνω καφέ μέχρι τώρα, με διακάψανε για φαΐ και μπύρα….)

Το φετινό κόμιντομ θα μείνει στην προσωπική μου ιστορία σαν το «Μοναχικό Κόμικντομ» ή «θυμάσαι εκείνη τη χρονιά που κατέβηκες μόνη σου Αθήνα» ή κάπως έτσι. Πράγματι, κατεβαίνω Αθήνα μόνη μου για δεύτερη φορά αυτή τη σχολική σεζόν (η προηγούμενη ήταν το Δεκέμβρη, την παρουσίαση του 2^ου τεύχους στο «Ρομάντζο»  για τη οποία  -χμ- δε σας ενημέρωσα, ε? Δεν πειράζει, θα τα είδατε στο ΦΕΪΣΜΠΟΥΚ!... -_-

Τα πολύ-πολύ ευχάριστα νέα για φέτος είναι ότι το Frogs and Dogs comic tales #1 πήρε ένα από τα βραβεία Comicdom, αυτό για το καλύτερο εξώφυλλο! Είναι το δεύτερο βραβείο που παίρνουμε για εξώφυλλο (για το πρώτο κάντε κλικ ΕΔΩ).  Κάποια στιγμή που θα μαζέψουμε πολλά βραβευμένα εξώφυλλα θα κάτσουμε να φκιάξουμε «Το Καλύτερο Κόμικς του Κόσμου»…

Για την ίδια την εκδήλωση δεν έχω να σας πω πολλά. Τα παντα ηταν υπέροχα όπως καθε χρονια και ειδικά φετος δεν παρακολουθησε σχεδον τιποτα! Πάντως μπορείτε να δείτε παλιότερες αναρτήσεις ΕΔΩ, ΕΔΩ ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ και να μπείτε στο κλίμα. Αυτό που θα ήθελα τώρα να κάνω (μιας και δεν τράβηξα ούτε μισή φωτογραφία) είναι να σας πω 1-2 λόγια για μερικά φανζινάκια που έπεσαν στα χέρια μου.

Φέτος είχε πάααααρα πολύ κόσμο στον όροφο των φανζίν. Είδα πολλές όμορφες και προσεγμένες δουλειές τις οποίες δεν κατάφερα να αγοράσω όλες, οπότε μη με παρεξηγήσετε αν δεν αναφερθώ σε κάτι που σας άρεσε. Άλλωστε πιο πολύ θέλω να γράψω για τα τευχάκια που μου θύμισαν τα νιάτα μου, είναι φτηνά και φρέσκα και με ποτενσιαλ και που πιθανώς να μην τα προσέξατε γιατί δεν δείχνουν πάντα τόσο εντυπωσιακά! Αλλά το μάτι το έμπειρο… ΧΑ!

Για να δούμε λοιπόοοον:

1) Mumble (ή mούμbλε) #1

 Ένα μικρό, ασπρόμαυρο φανζινάκι Α5 28 σελίδων από τέσσερα κορίτσια: Την Ειρήνη, την Ελένη, τη Μυρτώ και την Παρασκευή. Κολάζ, σκιτσάκια, κόμικς, κείμενο (λίγο) και χρωματιστές επεμβάσεις με ξυλομπογιές σε σημεία. Ορεξάτη κατάσταση! Θέλουμε περισσότερο πράμα στο επόμενο τεύχος, κορίτσια!

2) Περιοδικό Πρίζα #1 - #4

Καλά αυτή εδώ είναι ασυγκράτητη! Γειτονάκι στον πάγκο με τα φανζίν, στο βάθος του διαδρόμου η Κατερίνα είχε εκδώσει μόνη της τέσσερα (4!) τεύχη από καμιά σαρανταριά σελίδες το καθένα, γεμάτα με τις πιο σπλατεροκαμένες ιστορίες που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Κάπου-κάπου, μέσα σε αυτό το χειμαρρώδες παραλήρημα, πετάγονται και λίγο πιο σοβαρές σημειώσεις για τις οποίες δεν είμαι 100% σίγουρη τι να σκεφτώ! Μπορεί στη δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση, γιατί να είστε σίγουρη ότι με αυτό το περιοδικάκι δε θα ξεμπερδέψετε τόσο εύκολα! Κατερίνα, δηλώνω φαν!

3) Συμβολισμοί ή «οδηγός gay συμβόλων»

Ο Χάρης (επίσης γειτονάκι στον πάγκο, αλλά όχι τόσο γειτονάκι, ας πούμε παραδίπλα ;Ρ) είχε βγάλει δυο φανζίνια για το Comicdom αλλά εμένα από τα δύο μου άρεσε κυρίως αυτό. Δεν πρόκειται ακριβώς για κόμικ, είναι σκίτσα-σύμβολα με λεζάντες, αλλά απροσδόκητα αστεία και έξυπνα στιγμές-στιγμές! Θα το ήθελα σε φτηνότερο χαρτί γιατί του πάει!

 4) τό στρίβειν

Του Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας (όχι ο αδερφός μου, ρε!) τα σπάει. Εδώ και καιρό, αλλά τώρα μας έκανε τη χάρη να βγάλει ένα μικρό φανζινάκι. Με παλιές ιστορίες. Το μόνο κακό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι ΔΕ ΜΑΣ ΦΤΑΝΕΙ! Γκρ! Απαιτώ ποσότητα και νέο υλικό!

5) Talking Bones

Των Γ. Τσαντάκη στο σενάριο και του Φώτη Παπαστεφάνου σε ένα σχέδιο που ειλικρινά δεν το περίμενα και μου έφυγε αρκετά το σαγόνι όταν ξεφύλλισα το φανζίνι! Η ιστορία φαίνεται αρκετά καλή (καλογραμμένη περιπέτεια, με στρωτούς διαλόγους κλπ) αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι το απίστευτο χρώμα. Καλά, το ξέραμε ότι ο Φώτης μπορεί να χρωματίσει, αλλά δεν ξέραμε ότι μπορεί να χρωματίσει έτσι! Τολμηρά ροζ και κίτρινα μέσα στη σκοτεινή νύχτα της πόλης… μμμμ! Και όλα στο χέρι εννοείται! ΕΚΤΟΣ από τα κομπιουτερέ μπαλονάκια! (Αχ, Φώτη!...)

6) Ακούσματα Πετάγματα

Από τη Στέλλα Παπαστεφάνου είχα δει και λατρέψει πέρσι το «Είμαι νόστιμο», ένα μικρό φανζινάκι φτιαγμένο εξολοκλήρου από βερνίκια νυχιών! Από ΟΖΕΣ δηλαδή! Φέτος η Στέλλα συνεργάζεται με την Κασσιανή, που είναι μουσικός και προκύπτει ένα αξιολάτρευτο αποτέλεσμα, δυο παραμυθένιες ιστορίες για μεγάλους και παιδιά (και για εμάς! Ο_Ο), τόσο αρμονικό, που πραγματικά έχεις την αίσθηση ότι οι δυο κοπέλες συνεργάζονται χρόνια. Η έκδοση συνοδεύεται με μουσικό cd, γιατί η Κασσιανή είναι μουσικός. Το cd δεν το έχω ακούσει ακόμα, ομολογώ! Συγνώμη, Κασσιανή! Θα το κάνω! Προμις!

7) Τελευταία αφήνω τα δυο μικρά μας, που σίγουρα τα προσέξατε κι εσείς, αλλά δεν μπορώ! Ο –βετεράνος πια- Νίκος φέτος είχε να μας δείξει τη φανταστική περιπέτεια του «Σούπερ» Σκίουρου, γεμάτη χιούμορ και ανατροπές, ενώ ο Λάμπρος Φαράτζ κάνει το ντεμπούτο του στον όροφο με το πρώτο κεφάλαιο από το φιλόδοξο έπος του «Velvelists» σε στυλ μάνγκα! Μιλάμε για ΠΟΛΛΗ δουλειά, όχι αστεία! Ανυπομονώ για τη συνέχεια γιατί «…our job… has just begun»!...

Αυτά! Πήρα και αλλά, πολύ όμορφα πράγματα για τα οποία δε μίλησα, το ξέρω, αλλά είπα με ποια κριτήρια έκανα την επιλογή. Δυστυχώς δεν κατάφερα να αγοράσω ούτε τα μισά από όσα ήθελα, αλλά ελπίζω να ξαναβρώ κάποια από αυτά που σημείωσα και του χρόνου! Τι να κάνουμε!? Παραγωγή θέλαμε! Προσωπικά είμαι πολύ-πολύ ευχαριστημένη, δεν γκρινιάζω!

Φιλιά! Φευγω! Πρεπει να προλάβω το τρένο!.... XD 


UPDATE:

Ορίστε και το βραβευμένο εξώφυλλο, αγαπητέ ανώνυμε αναγνώστη!...

Οδηγίες για αμμοκατασκευές

Χαιρετω!

Τι μου κανετε? Ηλίθια νέα σας έχω αλλα τι να γίνει?...

Είναι γνωστό τοις πάσι πως έχω μια τάση να αγοράζω άχρηστα και ανόητα βιβλία κατά καιρούς και το αδερφάκι μου εκνευρίζεται γιατί μένουμε στο ίδιο σπίτι. Τελευταία έκανα μερικές ανεκδιήγητες αγορές, ορίστε, το παραδέχομαι. Αποκορύφωμα αυτών των αγορών είναι το βιβλίο που θα σας δείξω παρακάτω και που μάλλον πρόκειται για ένα από τα πιο άχρηστα βιβλία του κόσμου.

Έχει τον τίτλο "Δημιουργίες με άμμο", δεν ειναι ελληνικό, είναι μεταφρασμένο από τα ιταλικά υποθέτω και συγγραφέας του είναι ο κύριος Leonardo Ugolini. Εκδόσεις "Φλούδας" με τις οποίες ήμασταν καποτε και γειτονάκια (μετά μετακόμισα).

Το βιβλίο διαπραγματεύεται το θέμα των κατασκευών στην άμμο, ένα θέμα που έχει απασχολήσει όλους μας κάποια περίοδο της ζωής μας (τότε που περιφερόμασταν στις παραλίες με κουβαδάκια και φτυαράκια και συνήθως ανοιγαμε λάκους γιατι ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ, ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ γι' αυτο!...χμ...). Εχει αναλυτικές οδηγίες με φωτογραφίες για να φτιάξετε ένα παλάτι, έναν διμετροδόντη (αυτόν σας τον σκαναρα κιόλας για να μαθετε τι είναι ένας διμετροδόντης πριν τον φτιάξετε στην άμμο) ένα γιγαντιαίο καλαμάρι (όσο γιγαντιαίο θέλετε το κανετε), έναν τυλόσαυρο, έναν στεγόσαυρο ένα ηφαίστειο ή μια πίστα για μπίλιες.

Τελος πάντων. Το βιβλίο δεν ειναι στ' αλήθεια κακό και ο πραγματικός λόγος που το έχω στα χέρια μου αυτή τη στιγμή -νομίζω- είναι επειδη δεν πίστεψα στην ύπαρξη του ούτε όταν το πλήρωνα.

Φιλιά σας! :)

Νοσταλγικό πόστ: Μέρος Α'

Γειά σας!

Όπως βλέπετε δεν ξέχασα την υπόσχεση που είχα κάνει στα σχολια του πόστ με τις υπέροχες εικονογραφήσεις του Ρώσου τυπά. Οκ, άργησα λίγο αλλα μη μου πείτε οτι περιμένατε να είμαι και στην ώρα μου, ε?

Λοιπόν πήγα στο πατρικό μου με σκοπο να φέρω "τα πιο αγαπημένα μου παιδικά βιβλία" και να σας δείξω μερικές απο τις εικόνες. Όταν ομως έφτασα μπροστά στη βιβλίοθήκη μου (δηλαδη στην βιβλιοθήκη του αδερφου μου -και καλα- γιατι ΕΚΕΙ έχουν καταλήξει σχεδόν ολα τα παιδικά μου βιβλία. Ταχατες "για να τα διαβάσει και αυτος". Πραγμα που δεν έγινε ποτέ, βεβαια, γιατι ο αδερφός μου αγαπάει το διάβασμα περίπου όσο εγω αγαπάω το ράγκμπυ. Τέλος παντων, δεν πειράζει, τουλάχιστον γλιτώσαν από την μαμάκα μου και τις τάσεις "αδειάσματος χώρου" που κατα καιρούς την πιάνανε, θυμάμαι, και μετα εμεις ψάχναμε τα παιχνίδια μας και αυτα ήταν στο χωριο, στην αποθήκη με τα κρεμμύδια και τις σκούπες που εφτιαχνε ο παππους...)

Τι ελεγα? Ναι. Όταν εφτασα στη βιβλιοθήκη μου, πελάγωσα πλήρως. Οχι οτι είχα και υπερβολικά πολλα βιβλία, αλλα ήταν ολα μα ΟΛΑ αγαπημένα. Ξερω κάθε εικόνα απο έξω, κάθε προσωπο, καθε τερας ή νεράιδα που υπάρχει σε ολες τις πόζες τους και ειμαι σίγουρη πως αμα αρχίσω να διαβάζω και τα κειμενα, θα μου έρχονται φρασεις στο νου ακριβώς όπως είναι γραμμένες.
Είναι πολυ περίεργο πραγμα το δέσιμο με τα παιδικα βιβλια.
Και με τα παιδικα video games...
Και με τα παιδικά ο,τιδήποτε...
Χμ.

Έκανα μια επιλογη, δεν ξερω ακριβώς με ποια κριτήρια, μαλλον κατι σε "Παίρνω Ό,τι Βρω Μπροστά Μου Και Αν Ειναι Πολυ Βαρια Τελικα, Αφήνω Κάποια" όμως μαζεύτηκε αρκετό υλικό και ίσως δε χρειάζεται να τα παρουσιάσω ολα. Ή ίσως να πρεπει να ανοίξω καινούριο blog μόνο με αυτο το θέμα.( Χα! Μην τυχόν το κανει κανενας απο σας! Εγω το είπα πρωτη!)

Για την ώρα θα σας θυμίσω καποια βιβλία που σίγουρα θα είχατε κι εσεις και θα τα είχατε αγαπήσει. Δεν παιζει αλλιως. Θυμαστε μια σειρα 6 τόμων με ιστορίες απο τον Πραμυθένιο Κόσμο του Δάσους? Εκδόσεις Αδερφοί Στρατικη (εννοειται!) και εικονογράφηση Tony Wolf. (Επ' ευκαιρίας, δεν βρήκα καμια σημαντική πληροφορία γι αυτον. Έκτος απο το ότι ειναι υπέροχος. Αμα ξερετε κατι πειτε μου. Δεν εκανα και τρελο ψαξιμο βεβαια...). Σε αυτην τη σειρά συμβαίνουν καταπληκτικές ιστορίες σε ενα μαγικό κοσμο με νανους, νεράιδες, ξωτικά, κλπ. Δεν τους συμβαίνουν παντα τρελές περιπετειες, αλλα και οι στιγμές απο την καθημερινή τους ζωή καθε αλλο παρα συνηθισμένες είναι.

Στον πρωτο τόμο γνωρίζουμε τα ζώα του Δάσους. Είναι θεόγλυκα με τα ρουχάκια τους και ζουν ωραια και καλα (ατμόσφαιρα στρουμφοχωριου) τραγουδάνε, χορεύουν, φτιάχνουν γλυκα, ψήνουν καλαμπόκι, πανε εκδρομες κλπ. Μέχρι που ένας μεγάλος κατακλυσμός καταστρέφει τα σπίτια τους και αυτα αναγκαζονται να ταξιδέψουν μακρια με αυτοσχέδιες βαρκούλες (και με ενα τεράστιο ξύλινο τσόκαρο....). Ξυπνάνε σε μια μακρινή χώρα, τη χώρα των Νανων. Κι εμεις παμε...

...Στον δεύτερο τόμο για να γνωρίσουμε τους Νάνους. Η κοινωνία των Νάνων είναι αρκετά διαφορετική. Οι Νάνοι είναι ολοι ίδιοι (κοντοι -εχμ..- με κοκκινα σκουφιά, γενιάδες και ξύλινα τσοκαρα με ριγέ καλτσες και μπλέ ποδιές. Έχουν ολοι ονοματα λουλουδιών. Καθένας απο αυτούς έχει και μια ιδιότητα. Υπάρχει ο Νάνος αρχηγός (ο Τριαντάφυλλος) ο Νάνος Μάγος (ο Χρυσάνθεμος), ο μαραγκός (ο Γεράνιος, με τον οποίο ήμουν ερωτευμένη, νομίζω)ο ζωγράφος (ο Υάκινθος) κλπ κλπ (μαλλον αυτοί μοιάζουν πιο πολυ με στρουμφοχωριο, τωρα που το σκέφτομαι...). Νάνοι και ζώα γίνονται φίλοι και περνάνε καλα. Φτιάχνουν πατίνια, πολυκατοικία με ασανσέρ, μηλόκρασο, υποβρύχια, αερόστατο για το λαίμαργο ορτύκι που εφαγε πολλή μαρμελάδα, παίζουν θέατρο κλπ

Στον τρίτο τόμο, ερχονται οι γίγαντες! Το μεγαλο ξυλινο τσοκαρο πριν? Ανήκει σε καποιον απο αυτους. Οι γίγαντες είναι τρεις, αλλα μόνο ο ένας μένει, ο Κοκκινογένης. Είναι αυτός που του έβγαλαν ένα χαλασμένο δόντι, το οποίο πονούσε πολυ. Με ένα μαγικό δαχτυλίδι που έχει ανακαλύψει ο μαγος Χρυσάνθεμος, ο γίγαντας μπορεί να μικραίνει όποτε θελει και να παίζει με τους νανους και τα ζώα. Στο τελευταίο κεφάλαιο, πηγαίνουν ολοι μια μεγάλη εκδρομή, πέρα απο το Δάσος με τις Καμπανούλες. Αυτό το δάσος, ανήκει στις νεράιδες, οι οποίες εμφανιζονται...

...Στο τέταρτο βιβλίο της σειράς. Οι νεράιδες ειναι 6 συν την βασιλισσα τους, που δεν την βλέπουμε ποτέ σε εικόνα, αλλα πρεπει να ειναι τρομερη! Δεν είναι ολες ομορφες, ούτε ιδιαίτερα καλες και αυτό ειναι αρκετα περίεργο αμα το σκεφτεί κανεις!

Φυσικά η λατρεμένη μου νεράιδα ήταν η Γαλάζια. Ξανθια:Ρ Είχα μια τρέλα με τα ξανθα κοριτσάκια, ομολογω... Εξίσου ομορφη ήταν η Λευκή νεράιδα (με μακρια μαυρα μαλλια, εμοιαζε με γιαπωνέζα). Αυτή αγαπούσε τη μουσική. Και οι δυο αυτες νεράιδες πεθάνανε, πριν τελειώσει το βιβλίο. Ναι, καλα το ακουτε! ΠΕΘΑΝΑΝΕ! ΚΑΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΟΤΕ! Γενικά, δεν τα πηγαν πολυ καλα οι νεράιδες. Ενω στην αρχή ήταν όλα ωραία και καλα, και φτιαχναν σπίτια απο κολοκύθες και φτιάχναν σπίτια και τσουλήθρες απο παγωτο (η Παχουλή νεράιδα είχε την ιδέα...) και παιζαν με τον μαγικό καθρέφτη και προσπαθουσαν να φτάσουν το φεγγαρι με μια σκαλα, ξαφνικά αρχίσαν ολα αυτα τα τραγικά γεγονοτα. Η Ψηλή νεράδια (που ήταν κακομούτσουνη) αποφάσισε να ζήσει στον βυθό της θάλασσας δίπλα σε ενα γέρο-βασιλια, που ειχε πολλα πλούτη και τη δύναμη να την κάνει ομορφη. Η Κοκκινη νεράιδα, που ήταν πολυ αταχτη, επαιξε με τα επικίνδυνα μαγικα που βρήκε στο βιβλιο του μαγου, και εγινε τοσο μικρή που χάθηκε. Η Παχουλη επέστρεψε στη Βασιλισσά της και τελικά εμεινε μονο η Κοντή νεράιδα στο χωριό των Νάνων. Η πιο ασχημη απο όλες! ΓΚΡΡΡΡ!

Στο πεμπτο βιβλίο, οι νανοι ανακαλύπτουν κρυμμένα σε ένα δέντρο τα 3 πιο ζωηρά ξωτικά του κόσμου. Τον Ξιδάκη, τον Αλατάκη και τον Πιπεράκη. Αλλα αυτα τα άταχτα ξωτικά ειχαν μια σελίδα με υπέροχα ΥΠΕΡΟΧΑ optical illusions πραγματα, που πρώτη φορά εβλεπα στη ζωή μου. Ξερετε, αυτα που οι γραμμες που βλεπεις και φαίνονται στραβες, τελικά είναι ίσιες, εκεινα τα προσωπα που σχηματίζουν ενα λευκό ποτήρι και βλεπεις είτε τα προσωπα, είτε το ποτηρι... Τελεια πραγματα!

Και στο έκτο βιβλιο ( που πιστεύω θα αρεζε παρα πολυ στη Χριστίνα) γνωρίζουμε την Παράξενη Χώρα, την χώρα των Δράκων. Και όχι μονο τη γνωρίζουμε, αλλα εξ' αιτίας μιας παρεξήγησης κι ενος κακου, μαύρου Νάνου, παραλίγο να ειχαμε και ΠΟΛΕΜΟ! Δεν είχαμε τελικα, ολοι γίναν φίλοι. Επίσης οι Δράκοι δεν έχουν φτερά παρα μονο αμα φάνε κατι φυτά. Μετά εκουν ΚΑΙ φτερα ΚΑΙ πετάνε και φλόγες απο το στόμα!

Βρηκα ενα ακομα πόστ που μιλάει λίγο για τα βιβλία αυτα, και μαλιστα έχει καλύτερες εικόνες απο εδω, οπότε περάστε μια βολτα και απο εκει.----->κλικ!

Αν νομίζετε οτι θα σταματήσω το πόστ εδω, ειστε γελασμένοι. Απλώς θα είμαι λίγο πιο σύντομη για αλλες δυο σειρές βιβλία που θα σας θυμίσω:


Η Εγκυκλοπαίδεια των Παραμυθιων: Παραδοσιακά πραγματα. Παραμύθια από όλον τον κόσμο, με εικόνες. Αδελφοί Στρατικη και πάλι και εικονογραφηση (ω, ναι!) και πάλι ο Tony Wolf. Σε λίγο διαφορετικό στιλ. Σας έχω εδω μονο ένα δείγμα, και μαλιστα οχι από αυτά που είχα πολυ μικρη. Μικρή ειχα μονο την τέταρτη εγκυκλοπαιδια, με την Κοκκινοσκουφίτσα. Εκεί, θυμαμαι τις εικόνες πραγματικά απ' έξω. Από έξω γνωριζά και το διακοσμητικό μοτιβο σε εξώφυλο και οπισθόφυλλο, που ειναι το ίδιο σε ολα τα βιβλία της σειρας. Την βλέπετε την νεράιδα πανω δεξια? Ε, μικρή νόμιζα πως ήταν ένα απο τα πιο ομορφα πλασματα του κοσμου. Δυστυχως πιο πολυ εμοιαζα στην αριστερη νεράιδα, που ίσως να ειναι και αγόρακι...χε..

Με την εικόνα του εσωφυλλου έχω ασχοληθει επίσης πολυ. Μα τη βλέπετε? Ειναι μια ΓΑΤΑ ντυμένη ΓΙΑΓΙΑ και λεει παραμύθια σε 10 μικρα ποντικακια (το θυμόμουν οτι ειναι 10! απιστευτο...) Δεν ξέρω τι θέλει να πει η εικόνα (παίζει να έχει καποιο καλο μήνυμα), παντως μικρή ήμουν σίγουρη οτι μολις τελειώσει με τα παραμύθια, θα τα φάει τα ποντικάκια. Θα πεταχτει και ΧΡΑΠ! θα τα αρπαξει. Σαν τα παραμύθια της Χαλιμάς αλλα από την αναποδη, ενα πράγμα... Επίσης, όπως βλεπετε, τα 5 -τουλάχιστο- ποντικάκια, ειναι κοριτσάκια. Πρεπει να εχω περάσει απειρες ώρες ενώ αναρωτιέμαι πιο φουστάνι ειναι πιο ομορφο. Νομίζω αλλαζα γνώμη συνεχως.

Και μια κανοινική Εγκυκλοπαίδεια για παιδια. "Το βιβλιο του/της/των μπλα μπλα μπλα"

Ελα, τα ξερετε και αυτα φυσικα. Εκδόσεις Στρατικη (αναρωτιέμαι αν υπήρχαν αλλες στην Ελλαδα...)
Θελετε να μαντέψετε ποιος εικονογραφεί? :Ρ

Από αυτή τη σειρα, πολυ μικρή είχα μονο το βιβλίο των εξερευνήσεων. Και τα θυμαμαι ΟΛΑ από εκεί. Τούνδρα, σαχάρα, στέπα, κολεόπτερα, σαρανταποδερούσες, τα παντα σας λεω! "Βοηθάει τα παιδιά ν' αγαπούν το σχολείο"

Για το δευτερο μερος θα πρεπει να περιμένετε, μαλλον. Μέχρι στιγμής δεν ήμουν και πολυ "πλήρης", ουτε εκανα ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικές επιλογές. (Στρατικη-Tony Wolf, ουτε μετοχές τους να ειχα). Εν τω μεταξύ εσεις διαβαστε αυτο το ομορφο (και εξυπνο) πόστ για την αγαπημένη Enid Blyton. (τι ποια είναι? αυτη που έχει γράψει τους Πεντε Φίλους, τα Πεντε Λαγωνικά, τους Μυστικούς Εφτα και αλλα πολλά παιδικά αστυνομικα! Και κατι ιστορίες που διαδραματίζονται σε οικοτροφεία με κοριτσάκια. Πολυ σαδομαζο καταστάσεις.... με την παιδική εννοια, ομως) Αλλα εγω θα μιλήσω μονο για εικονογραφήσεις, ετσι για να κρατάμε τα προσχήματα τουλαχιστον....Όταν ερθει η ωρα!

Και ο αδερφός μου ζωγραφίζει...

Ε, οχι στα αλήθεια, αλλα φτιάχνει κατι ανθρωπακια ωρες-ωρες που τα λατρεύω. Είναι όλα διαφορετικά και πολυ αστεία. Δυστυχώς δεν εχω πολλα. Αυτο το έκλεψα χθές απο κατι σκιτσάκια που εκανε δοκιμάζοντας ενα καινουριο μολύβι και του εβαλα χρωμα. Δεν ειναι πολύ χαριτωμένο?